⭕️ شکست در ضربات پنالتی؛ خاطره تلخی دیگر برای نسل آینده انگلستان
📌 بازیکنان فوتبال میگویند وقتی پای ضربات پنالتی به میان میآید، به بوکسورها شبیه میشوند
🖌 ویتوشان ایهانتاراجا
♦️برای آنهایی که فوتبال را میشناسند و دوستش دارند، اضطرابی بالاتر از ضربات پنالتی وجود ندارد. در تماشای آن حتی کورسویی از لذت هم وجود ندارد. فقط دلپیچه و دلنگرانی به بار میآورد. تنها وقتی پایان یافت، شاید بتوانیم بگوییم خوش گذشت که این حرف هم دروغی بیش نیست.
در شب یکشنبه، هم انگلستان هم ایتالیا درورزشگاه ویمبلی کاملا چنین احساسی را داشتند. احساسات اولی با تلخی به پایان آمد اما دومی پایانی خوش داشت. وقتی جورجینیو توپش را خراب کرد، به نظر میرسید انگلستان برنده شود ولی در پایان این بوکایو ساکا بود که با خراب کردن ضربهاش پیروزی و جام یورو ۲۰۲۰ را به ایتالیا تقدیم کرد.
خراب شدن پنالتی جورجینیو و آندرهآ بلوتی به راحتی از یادها خواهد رفت زیرا در پسزمینه تصویر بزرگ پیروزی قرار میگیرد اما شرمی که ساکا، مارکوس رشفورد و جیدون سانچو بابت خراب کردن پنالتی احساس میکنند، همچون باری بر دوش آنها خواهند ماند. نوعی شرم که باید گفت به هیچ وجه نباید وجود داشته باشد، ولی کام آنها را تلخ میکند.
اینکه تیم ملی فوتبال مردان انگلستان بعد از ۵۵ سال به مرحله نهایی این مسابقات رسیده بود، بار این شکست را سنگینتر میکند؛ آن هم در ورزشگاه ویمبلی و در برابر ۷۰ هزار هوادار انگلیسی که بر اساس ظرفیت «رسمی» به ورزشگاه آمده بودند. تماشاگرانی که حضوری پررنگتر از همیشه داشتند، پرسروصداتر از قبل بودند و بیش از همیشه به کار خود اعتقاد داشتند.
این شکست چشماندازی تیرهوتار و شبیه کابوسهای نوجوانان بود. بیشتر ما در ذهن خود رفتن پشت توپ و پنالتی زدن را بازآفرینی کردهایم؛ تمام هواداران دوآتشه انگلستان. در زمین خود و در مسابقهای پرشکوه و بینالمللی در برابر انبوه جمعیت پرشوری که نام ما را صدا میزنند، به گامهای ما باور دارند و در برابر جوردن پیکفورد که نصف مسیر را طی میکند و توپ را به پنالتیزنهای انگلستان تحویل میدهد تا مبادا وقتی جانلوییجی دوناراما توپ را به آنها تحویل میدهد، بازیهای روانی را شروع کنند.
ادامه مطلب...