پل پوت، یک‌چهارم مردم کامبوج را در چهار سال کشت. جهان فقط ابراز نگرانی کرد.
‏زمانی که پل‌پوت به روستاهای مرزی ویتنام حمله کرد و به خطری فرامرزی بدل شد، انگیزه‌های خارجی برای پایان ستمگری‌اش را برانگیخت و آن شد که ارتش ویتنام، حکومت خمرهای سرخ را ساقط کرد.

‏جهان اینجور کار می‌کند.
بشار اسد در مقابل چشم جهانیان پانصد هزار نفر را کشت و یازده میلیون نفر را آواره کرد. جهان در برابرش جز اندکی تهدید و چند خرده‌تحریم، سکوت اختیار کرد. اگر اسد یا پل پوت همهٔ مردمشان را هم می‌کشتند و هیچ خطری برای دولت دیگری نمی‌داشتند، باز هم جهان در برابر این جنایات سکوت می‌کرد. این عیناً قابل ترجمه به شرایط سخت ایرانیان است. اگر همه‌مان از تشنگی تلف شویم، با کرونا جان بدهیم یا هدف گلوله‌های حکومت قرار بگیریم، باز هم جهان ترجیح می‌دهد ابراز نگرانی کند، و در همان حین با همین حکومت شرور بر سر منافع مشترک به توافق برسد. تنها زمانی جامعهٔ بین‌المللی در قبال ج.ا احساس مسئولیت می‌کند که منافع بلندمدتِ یکی از اعضای مؤثر آن را مورد تهدید قرار دهد. ج.ا این پتانسیل را دارد که سطح تهدیداتش را تا حد غیر قابل مدارایی افزایش دهد. فقدان مشروعیت داخلی این حکومت را در برابر چنین تهدیداتی آسیب‌پذیرتر می‌کند.

عجیب زاده