اما پروردگارا، این را چه می توان نامید؟
این چه مصیبتی است ؟
یا بالاتر از همه، این چه نکبتی است؟
ببینید این انبوه مردمانی را که فرمان نمی‌برند بلکه بندگی می‌کنند، که برایشان حکم رانده نمی‌شود بلکه ستم می رود، و نه مالشان و نه خانواده‌شان، نه همسر و نه فرزندانشان، و نه زندگی‌شان هم از آن خودشان نیست.
ببینید چگونه اینهمه دشنام و چپاول و کشتار را تاب می آورند و لشکری از ستیزه‌جویان نیست که به ایشان چنین بد می‌کند یا اردویی از بربران بل تنها یک نفر است، یک نفر که در پهلوانی هم به هراکلس نمی‌ماند و از جنگاوران هم نشانی ندارد، یک نفر که مردکی تنهاست و آن هم اغلب پست ترین و سست‌نهاد ترین فرد ملت، نه کسی که به گرد میدان نبرد خو کرده باشد بل کسی که با خاک گودبازی هم آشنا نیست، آیا این را پستی بنامیم
آیا هرگز باور می کردیم که یک تن صدهزار تن را مهار کرده باشد و آزادی شان را ستانده باشد ؟

اگر تنها خبر آن به ما می‌رسید که همه‌ی اینها در کشوری ناشناس و در سرزمینی دوردست رخ می‌دهند، آیا نمی‌پنداشتیم که چنین داستانی حقیقت ندارد و سراسر دروغ و ساختگی است؟



گفتار در بندگی خودخواسته
اتیین دولابوئسی
لاله قدکپور


#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی