رمان گُجسته‌دَژ هیل نوشته‌ی شِرلی جکسن، همانند تمام داستان‌های خوب با موضوع اشباح، برای شخصیت اصلی خود تله می‌کارد.... آن‌چه باعث شده گُجسته‌دَژ هیل در ژانر اشباح، داستانی عالی باشد، این است که جکسن نیز برای خواننده‌هایش تله کاشته‌. «النور وَنس‌»‌ تنها یک آدم مداخله‌گر و فضول نیست؛ او توسط خود عمارت به‌طرف این ماجراجویی کشیده شده ‌است، و مسائل بغرنجی که در عمارت رخ می‌دهند، بیان‌گر حالات شخصی‌ و درونی‌اش است و از آن‌ها نشأت می‌گیرد. او فردی‌ست پیچیده و متمایز، و حتا غریب. ما رمان را از دریچه‌ی خودآگاهی النور درک می‌کنیم و هرچه‌قدر هم بدانیم که غیر قابل ‌اعتماد است، با او اُخت می‌شویم. زمانی که عمارت روان او را به چنگ می‌آورد، خواننده از بس با او تنیده شده ‌است، خود دچار دخل و تصرف می‌شود؛ زمانی‌که زمین زیرپای النور متلاطم است، ما نیز تعادل‌مان را از دست می‌دهیم؛ وقتی النور به تله می‌افتد، ما نیز به تله می‌افتیم. از سراسر این رمان حس واهمه‌ای مانا و نفس‌گیر می‌بارد.
#گجسته‌دز_هیل #شرلی_جکسن #علی_خدادادی #داستان_وحشت #گی‌یرمو_دل‌تورو #نشر_سیفتال
نسخه‌ی دیجیتالی در #طاقچه