‌
دو گفت‌وگو با عباس کیارستمی درباره‌ی «مثل یک عاشق»
محمد عبدی


▪نکته‌ی دیگر این است که این دو فیلم آخر، برخلاف فیلم‌های قبلی شما متکی شده‌اند بر دیالوگ. این را خودتان حس می‌کنید؟

- من راستش با دیالوگ مشکلی ندارم. اگر لازم است ساکت باشند، ساکت هستند و اگر قرار است حرف بزنند، خوب حرف می‌زنند. این بستگی دارد به پرسوناژها. در فیلم ماقبل آخر ما یک زوج داریم که در دو زمان مختلف هستند؛ زمان آشنایی و زمان جدایی. بر اساس تجربه‌ی خودت هم می‌دانی که این‌ها پردیالوگ‌ترین زمان ارتباط است. وقتی آشنا می‌شویم خیلی حرف می‌زنیم و وقتی جدا می‌شویم، بیش‌تر حرف می‌زنیم. من نمی‌توانم مانع بتراشم که حرف نزنند، برای این‌که سینما باید فقط تصویر باشد. سینما می‌تواند دیالوگ باشد یا تصویر باشد، بسته به این‌که چه کسی این را می‌گوید و در چه شرایطی. در فیلم آخر این را بیش‌تر رعایت کردم. بعد از هر دیالوگی، ما یک استراحت داریم و دوباره برمی‌گردیم به دیالوگ. این با قبلی تفاوت دارد. ولی به هر حال من هیچ اصراری بر بی‌دیالوگ بودن ندارم...

▪ولی قبلا داشتید، نه؟

- نه، فقط قبلا آدم‌هایم حراف نبودند. الان آدم‌ها حراف‌تر هستند [می‌خندد].
‌

1 comment