(روز نکبت. به عربی: «یوم النکبه» اصطلاحی است که اشاره به سالگرد بیرون راندن، فراری دادن و کوچ اجباری صدها هزار فلسطینی از سرزمینشان و تشکیل اسرائیل در فلسطین اشغالی در ۱۴ مه ۱۹۴۸ میلادی، دارد.م)
س: طبیعی است که اسرائیلی‌ها بگویند این اتفاق، به طور مثال در نتیجه‌ی عقب کشیدن نگهبان‌ها از مناطق رقم خورده است. شما درست گفتید. آن منطقه به‌شدت محافظت می‌شد. پیشتر داشتم با مایکل اورن سفیر پبشین اسراییل در آمریکا صحبت می‌کردم. او می‌گفت حتی شما، یعنی مقامات فلسطینی در کرانه‌ی باختری، حتی مصطفی و محمود عباس نیز تحت فشار است. نظر شما چیست؟
ج: این ادعا یاوه و غیر منطقی است. یک اسرائیلی همیشه دروغ می گوید. شرایط مردم ما در غزه با شرایط مردم کرانه‌ی باختری، اورشلیم و پناهنده‌های ما متفاوت نیست. ما پیرامون یک رنج و هدف مشترک متحد هستیم، یعنی پایان دادن به اشغال و بی‌قانونی. البته که با هم تفاوت سیاسی داریم اما می‌دانیم که آنچه باید با آن مبارزه کنیم، اشغال نظامی اسرائیل، استعمار و نظام سلطه‌ی نژادی است که بر ما تحمیل شده. در این مورد اشتباه نمی‌کنیم. پس این یک مسئله‌ی فقط فلسطینی نیست. این نشانه‌ی شکست همه بازیگران بین‌المللی در بی‌توجهی به مسئله است. به جای عبرت گرفتن، چیزهایی که از بسیاری از بازیگران بین المللی، از جمله آمریکا و انگلیس شنیدم همین اشتباه و شکست را دو چندان می‌کند.
س: گزینه‌ی شما چیست؟
ج: ترک اشتباهی که ما را به اینجا کشانده.
س: در حال حاضر راه‌حل چیست؟ چه اتفاقی باید بیفتد؟ اسراییل پاسخ حماس را ندهد؟
ج: راه‌حل جایگزین، یعنی سیاستمداری و اجرای برابر قانون بین المللی است. ما از انسان‌های دیگر کمتر نیستیم. ما فرزندان خدایی کوچکتر نیستیم و با ملت‌های دیگر برابریم. قدمت این ظلم به ۷۵ سال رسیده است. شما شرایط غزه را می‌بینید. تا فردا صبر کنید تا ببینید هزاران تن جان و زندگی شان را از دست می‌دهند. دیگر کافی است. تنها راه‌حل، احترام به حق طبیعی و مشروع مردم برای حاکمیت بر سرنوشت خویش و برای بازگشت به سرزمین ها و تشکیل دولت‌های خودشان است.
طفره رفتن از این راه‌حل و جایگزین کردن مسیرهای انحرافی را متوقف کنید. صلح، فقط با ما فلسطینی ها حاصل می‌شود و نه هیچکس دیگر. چون اسرائیل با ما مشکل دارد، زمین های ما را غصب کرده و به ما ستم می‌کند. این شجاعت مجامع بین‌المللی، مستلزم اجرای برابر قوانین بین‌المللی است. اسرائیل به عنوان اشغال‌گر، مسئولیت محافظت از جان غیرنظامی‌های مناطق تحت اشغالش را بر عهده دارد. آیا این حرف من درست نیست؟ قانون بین‌المللی این است. مسئولیت تمام و کمال اطمینان از سلامت غیر‌نظامی‌ها بر عهده‌ی اسرائیل است.
س: نگران نیستید که این احتمالات، با اقدامات تروریستی شبه‌نظامی‌های حماس و بمب انداختن بر سر غیرنظامی‌ها، کشتن و به گروگان گرفتن آنها به خطر بیفتد؟
ج: خیر.
س: چطور در این زمینه می‌خواهید اخلاق را حفظ کنید؟
ج: ما اخلاقیات را با اصرار به قوانین بین‌المللی، با ارجاع به سیستم قضایی بین‌المللی و با درخواست رای دادگاه کیفری بین‌المللی حفظ می‌کنیم. اجازه بدهید که قضات بین‌المللی به مناطق اشغال‌شده‌‌ی فلسطین بیایند، قضاوت کنند و رای صادر کنند. ما رای آنها را خواهیم پذیرفت. اگر مرتکب هر اشتباه و جرمی شده باشیم، آن را می‌پذیریم. اما همه می‌دانند که این اسرائیل است که تمام مقررات بین‌المللی و شئونات انسانی مشترک ما را زیر پا گذاشته است.
س: پرسش پایانی. آیا کشور‌هایی مثل آمریکا می‌توانند با میانجیگری از شدت تنش ها بکاهند؟
ج: ایالات متحده صلاحیتش را از دست داده است. من اخبار واشنگتن را دنبال کردم. واشنگتن، مسئله‌ی اسرائیل را یک مسئله‌ی داخلی اعلام می‌کند و نه یک مسئله‌ی مربوط به سیاست خارجی و با این مسئله فوتبال سیاسی بازی می‌کند. راه‌حل مسئله همکاری جهانی و مجامع بین‌المللی است. البته آمریکا باید حضور داشته باشد، همچنین اروپا و دیگر کشورهای جهان از جمله چین لازم است حضور داشته باشند. سراسر جهان باید برای خاتمه‌ی این نزاع دست به دست بدهند. درست مثل کاری که برای منازعات دیگر کردند. ما استثناء نیستیم.