تو کانال نشنال جئوگرافیک دانشمندانی می بینم که در سن بالای 80 سالگی سالی 300روز کار می کنند تا جهان را جای بهتری برای زندگی کنند. این امید را دوست دارم، اما می دونم در سیستم‌های فساد زدهای که با امضاهای طلایی و انواع رانتها میشه یه زیستگاه را یک شبه نابود کرد هر تلاشی در نهایت محکوم به شکسته.

باوجود زندگی کردن بر سیاستگذاری تردمیلی و سوداگری حکمرانی آب، حتی اگه ناگزیر بشیم که این تلاش ها برای زندگی بهتر را در سطح فردی محدود کنیم هم باید ادامه بدیم. این راه لزوما هم نیاز به ثروت نداره،، بیشتر از اون نیاز به باور و ایمان داره. همین که سعی کنیم پلاستیک کمتری مصرف کنیم، زباله کمتری تولید کنیم،، مصرف آب رادر مصارف شخصی مثل حمام کردن مدیریت کنیم، به ضایعات غذا و آبی که برای ان مصرف میشه دقت کنیم ، هر وقت میخوایم غذا بریزیم دور به این فکر کنیم که غذا آشغال نیست و.. و بطور کلی سبک زندگی مون که بر عرضه و تقاضا تاثیرگذاره را به این سمت ببریم که مصرف کننده منصفی باشیم و ترویج کنیم یعنی به سهم خودمون برای زندگی بهتر تلاش کردیم.

©@ruralwomenissues