✳️ درس‌هایی از پدر بنیان‌گذار توسعه‌گرای چین
درس‌هايي براي دولت چهاردهم
دکتر هاشم زارع/اقتصاددان و عضو هیات علمی
✅ دنگ شیائوپینگ در دوران مائو تسه‌تونگ نقش مهمی در حزب کمونیست چین ایفا کرد اما با فراز و نشیب‌های زیادی مواجه شد.
دنگ به عنوان یکی از تکنوکرات‌های برجسته حزب، تلاش‌های زیادی برای مدرنیزه کردن اقتصاد چین و افزایش بهره‌وری انجام داد. با این حال، به دلیل اختلاف‌نظرهای اساسی با سیاست‌های مائو به ویژه در دوران انقلاب فرهنگی (1966-1976)، چندین‌بار از سمت‌های خود برکنار و حتی به مناطق دورافتاده تبعید شد.
انقلاب فرهنگی که به دنبال حذف «عناصر بورژوایی» و مخالفان سیاسی بود، دنگ را هدف قرار داد و او را به عنوان یکی از نمادهای مقاومت در برابر سیاست‌های رادیکال مائو معرفی کرد.
پس از مرگ مائو در سال 1976 و پایان انقلاب فرهنگی، دنگ به قدرت بازگشت. در آن سال، درآمد سرانه چین 138دلار و درآمد سرانه ایران حدود 1500دلار برآورد شد. دنگ شیائوپینگ نقش بسیار مهمی در تحول اقتصاد و توسعه چین ایفا کرد.
سیاست‌ها و اصلاحات او از اواخر دهه 1970 تا دهه‌های 1980 و 1990 تاثیر زیادی بر انتقال چین از یک اقتصاد برنامه‌ریزی شده به یک اقتصاد بازارمحور داشت. دنگ به عنوان یک مدیر قوی و عمل‌گرا، وظیفه دولت را رسیدن به اهداف مشخص می‌دانست و معتقد بود اصول تا جایی درست است که نتیجه موردنظر حاصل شود.
🔺به اعتقاد او وظیفه گربه گرفتن موش است و سیاه و سفید بودن گربه اصلا مهم نیست.
در سال 1978، دنگ شیائوپینگ سیاست «درهای باز» را مطرح کرد که هدف آن باز کردن چین به روی کسب‌وکارها و سرمایه‌گذاری‌های خارجی بود. این سیاست آغازگر ادغام چین در اقتصاد جهانی بود. ...
اصلاحات اقتصادی دنگ منجر به بهبود قابل توجهی در استانداردهای زندگی بسیاری از شهروندان چینی شد. افزایش درآمد، دسترسی بهتر به کالاها و خدمات و به طور کلی ارتقای کیفیت زندگی مشاهده شد.
رشد سریع اقتصادی موجب شهرنشینی گسترده‌ای شد به طوری که میلیون‌ها نفر از مناطق روستایی به شهرها مهاجرت کردند.
این تغییر به گسترش بیشتر اقتصادی و توسعه کمک کرد. چین تقریبا سه دهه رشد بالاتر از 8درصد را تجربه کرد. با این حال، رشد سریع اقتصادی نیز با چالش‌هایی همراه بود.
افزایش نابرابری درآمد بین مناطق و گروه‌های اجتماعی مختلف، یکی از مشکلات عمده‌ای بود که به وجود آمد.
مناطق ساحلی بسیار سریع‌تر از مناطق داخلی توسعه یافتند که منجر به نابرابری قابل توجهی شد. همچنین رشد صنعتی با هزینه‌های زیست‌محیطی قابل توجهی همراه بود، از جمله آلودگی و کاهش منابع که به چالش‌های بزرگی برای چین تبدیل شده‌اند. علاوه بر این، با وجود آزادسازی اقتصادی، اصلاحات سیاسی محدود بود و دولت کنترل شدیدی بر بیان سیاسی و مخالفت‌ها حفظ کرد. نمونه بارز آن سرکوب اعتراضات میدان تیان‌آن‌من در سال 1989 بود...
ادامه مطلب؛
https://jahanesanat.ir/?p=478646
https://t.me/ExecutiveManagement
درس‌هايي براي دولت چهاردهم
دکتر هاشم زارع/اقتصاددان و عضو هیات علمی
✅ دنگ شیائوپینگ در دوران مائو تسه‌تونگ نقش مهمی در حزب کمونیست چین ایفا کرد اما با فراز و نشیب‌های زیادی مواجه شد.
دنگ به عنوان یکی از تکنوکرات‌های برجسته حزب، تلاش‌های زیادی برای مدرنیزه کردن اقتصاد چین و افزایش بهره‌وری انجام داد. با این حال، به دلیل اختلاف‌نظرهای اساسی با سیاست‌های مائو به ویژه در دوران انقلاب فرهنگی (1966-1976)، چندین‌بار از سمت‌های خود برکنار و حتی به مناطق دورافتاده تبعید شد.
انقلاب فرهنگی که به دنبال حذف «عناصر بورژوایی» و مخالفان سیاسی بود، دنگ را هدف قرار داد و او را به عنوان یکی از نمادهای مقاومت در برابر سیاست‌های رادیکال مائو معرفی کرد.
پس از مرگ مائو در سال 1976 و پایان انقلاب فرهنگی، دنگ به قدرت بازگشت. در آن سال، درآمد سرانه چین 138دلار و درآمد سرانه ایران حدود 1500دلار برآورد شد. دنگ شیائوپینگ نقش بسیار مهمی در تحول اقتصاد و توسعه چین ایفا کرد.
سیاست‌ها و اصلاحات او از اواخر دهه 1970 تا دهه‌های 1980 و 1990 تاثیر زیادی بر انتقال چین از یک اقتصاد برنامه‌ریزی شده به یک اقتصاد بازارمحور داشت. دنگ به عنوان یک مدیر قوی و عمل‌گرا، وظیفه دولت را رسیدن به اهداف مشخص می‌دانست و معتقد بود اصول تا جایی درست است که نتیجه موردنظر حاصل شود.
🔺به اعتقاد او وظیفه گربه گرفتن موش است و سیاه و سفید بودن گربه اصلا مهم نیست.
در سال 1978، دنگ شیائوپینگ سیاست «درهای باز» را مطرح کرد که هدف آن باز کردن چین به روی کسب‌وکارها و سرمایه‌گذاری‌های خارجی بود. این سیاست آغازگر ادغام چین در اقتصاد جهانی بود. ...
اصلاحات اقتصادی دنگ منجر به بهبود قابل توجهی در استانداردهای زندگی بسیاری از شهروندان چینی شد. افزایش درآمد، دسترسی بهتر به کالاها و خدمات و به طور کلی ارتقای کیفیت زندگی مشاهده شد.
رشد سریع اقتصادی موجب شهرنشینی گسترده‌ای شد به طوری که میلیون‌ها نفر از مناطق روستایی به شهرها مهاجرت کردند.
این تغییر به گسترش بیشتر اقتصادی و توسعه کمک کرد. چین تقریبا سه دهه رشد بالاتر از 8درصد را تجربه کرد. با این حال، رشد سریع اقتصادی نیز با چالش‌هایی همراه بود.
افزایش نابرابری درآمد بین مناطق و گروه‌های اجتماعی مختلف، یکی از مشکلات عمده‌ای بود که به وجود آمد.
مناطق ساحلی بسیار سریع‌تر از مناطق داخلی توسعه یافتند که منجر به نابرابری قابل توجهی شد. همچنین رشد صنعتی با هزینه‌های زیست‌محیطی قابل توجهی همراه بود، از جمله آلودگی و کاهش منابع که به چالش‌های بزرگی برای چین تبدیل شده‌اند. علاوه بر این، با وجود آزادسازی اقتصادی، اصلاحات سیاسی محدود بود و دولت کنترل شدیدی بر بیان سیاسی و مخالفت‌ها حفظ کرد. نمونه بارز آن سرکوب اعتراضات میدان تیان‌آن‌من در سال 1989 بود...
ادامه مطلب؛
https://jahanesanat.ir/?p=478646
https://t.me/ExecutiveManagement
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment