احمد عاشورپور را برخی پدر موسیقی فولکلور گیلان می‌دانند (من چنین معتقد نیستم). او در سال ۱۲۹۶ در محله‌ی غازیانِ بندر انزلی زاده شد. خودش می‌گوید نخستین بار در حوالی سال‌های ۱۳۱۷ بود که به‌تشویقِ هم‌کلاسی‌هایش تصمیم می‌گیرد وارد عرصه‌ی خوانندگی شود. نخستین بار آوازهای او مورد استقبال غیرگیلانیان در دانش‌کده‌ی مهندسی کشاورزی واقع شد. او از سال ۱۳۲۲ وارد رادیو شد و به زبان‌های گیلکی و فارسی و فرانسوی ترانه خواند. او سپس با استاد روح‌اللّه خالقی عضو انجمن موسیقی ملی شد. دور نخست خوانندگی او از سال ۱۳۲۲ تا ۱۳۲۵ بود. پس‌از کودتای ۱۳۳۲، او که در رومانی و سپس شوروی بود، با بازگشت به ایران دستگیر شد و ۲ سال در تبعید و زندان بود. پس‌از آزادی در سال ۱۳۳۶ به رادیو دعوت شد و تا ۱۳۳۸ به خوانندگی پرداخت. ترانه‌هایش معمولاً ترجمه‌ی فارسی را هم دارد و این از ذوق خود عاشورپور بود. خودش می‌گوید نخستین کسی که صدا و کارهایش را تأیید کرد و به رادیو یادداشت نوشت که از او استفاده کنند، استاد ابوالحسن صبا بود. او در ۹۰ سال زندگی حدود بیش‌از ۵۰ ترانه خوانده‌است. «والسِ نوروزی» یکی از زیباترین کارهای او در دهه‌ی ۲۰ است.

@REsearchers
‌