⭕️ ایران درودی؛ نقاش نور و موزه‌ای که افتتاح نشد

📌 ایران درودی آرزو داشت موزه‌اش را خود افتتاح کند؛ موزه‌ای که اهدای زمین آن از سوی شهرداری تهران خبرساز شد


♦️درگذشت ایران درودی به نام او تلالو بیشتری خواهد بخشید. او نقاش-هنرمندی بود که زندگی‌‌اش را وقف کارش کرد و بی‌تردید در سپهر زنان نقاش ایرانی جایگاهی ويژه خواهد داشت؛ چرا که جدا از نقاشی‌هایش که رنگ و نور و هنر را به مخاطبانش هدیه می‌داد، دیدگاه‌های او در زمینه‌های گوناگون هنری و فرهنگی و حتی زندگی هنرمندانه‌اش برای تمامی افرادی که آثار و گفته‌هایش را دنبال می‌کردند، سرمشقی بود. در واقع او در دوره‌های مختلف زندگی‌ خود نمادی از شجاعت و جسارت زنان ایرانی به شمار می‌رفت و از این منظر، زنان و دختران جوان از او و آموزه‌ها و گفته‌هایش، سرسختی و سماجتی که در رسیدن به اهداف داشت را می‌آموزند. او نماد یک زن مقاوم و البته موفق بود؛ زنی که به‌رغم سختی‌ها و مصیبت‌هایی که کشید، توانست پله‌های ترقی در زندگی را یک‌ به‌ یک طی کند و به جایگاهی برسد که تقریبا آرزوی هر فردی، فارغ از جنسیت مردانه یا زنانه است.

به چاپ سی‌ویکم رسیدن کتاب خاطرات او با عنوان «در فاصله دو نقطه»، نمونه‌ای از اقبالی است که عموم مردم به او و آثار و گفته‌هایش داشتند و دارند.

زندگی سرسختانه اما رضایت‌بخش

ایران درودی چه در زندگینامه نسبتا بلندش و چه در گفت‌وگوهایی که این سو و آن سو انجام داد، به‌خصوص گفت‌وگوی پنج ساعت و نیمه با سایت آرته، زندگی‌ سراسر سختی اما دلپذیر و شیرین خود را توصیف کرده است. در تمامی این گفت‌وگوها، سخنانش الهام‌بخش و سرشار از عاطفه و احساس هنری‌اند و از این منظر می‌توان این وجه از شخصیت او را هم برجسته‌ دانست که جدا از نقاشی و هنرهای تجسمی و تابلوهایی که نقش زد، از قابلیت و استعداد انتقال حس هنری خود در قالب کلمات هم به زیباترین وجهی بهره برده بود.

از این نظر، کتاب او را نمی‌توان یک زندگی‌نامه در معنای استاندارد آن به شمار‌‌ آورد؛ بلکه اثری است که او در آن، با بیان دلهره‌ها و هراس‌ها و نیز شادی‌ها و شیرینی‌هایش به زیبایی توانسته است هر لحظه‌ هرچند کوچک از زندگی‌ خود را برای مخاطب تصویرسازی ‌کند. توصیف او از دیدار با ژان‌کوکتو یا آلبرکامو (چه در کتاب و چه در گفت‌وگوی بلند آرته) یا ارتباطات فرهنگی و هنری‌اش با برخی از شاعران سرآمد روزگار خود چون شاملو و اخوان، از هوشمندی و پیگیری‌ها و تاثیر هنرش بر این افراد خبر می‌دهد. او شاعری چون شاملو را وامی‌داشت برای تابلوهایش نامی انتخاب کند و حتی شعری برایش بسراید. وقتی از دیدار با کامو می‌نویسد هم توصیفش بسیار هوشمندانه و تاثیرگذار است؛ آنجا که می‌گوید آلبرکامو برایش گفت که مدتی در اصفهان بوده و با او اندکی به زبان فارسی هم سخن گفته است.

نکته جالب توجه اینکه این کلمات و نحوه و لحن بیان او، چه در گفتار و چه در نوشتار، در مخاطبان امروزی که به دنبال چنین حس‌‌هایی‌اند، خوشایند و دلپسند به نظر می‌رسد؛ به همین دلیل اگر به بخش مرور کتاب «در فاصله دو نقطه» در «گود ریدز» (Goodreads) سری بزنید، حجم زیادی از مرورهای بسیار خواندنی (نزدیک به ۷۰ مرور) را می‌بینید که خوانندگان کتاب پس از مطالعه کتاب انعکاس دادند؛ مرورهایی که برخی بسیار حرفه‌ای و دقیق نوشته شده‌ و ۹۵ درصد مثبت و شاید کمتر از پنج درصد آن‌ها انتقادی و منفی‌اند.
کتاب «در فاصله دو نقطه» به نوعی حدیث‌ نفس ایران درودی با زبانی است که اعتماد به نفس و خطرپذیری در تمامی مقاطع زندگی از آن می‌بارد. از زندگی او در کودکی که همراه پدربازرگانش زیر پرچم آلمان هیتلری روزگار می‌گذراند تا وقتی که پدرش ترجیح داد به ایران بازگردد و سپس برای تحصیل به فرانسه رفت و در بازگشت، در زمره کسانی قرار گرفت که بسیار جریان‌آفرین شد؛ چه در ساخت برنامه موفق تلویزیونی و چه در برپایی نمایشگاه‌های مختلف و حتی تدریس در دانشگاه؛ اما خود ذکر کرده است که به دلیل برخی برخوردها، در همان سال‌های میانی دهه ۵۰، به اروپا کوچ کرده که حضوری جهانی برایش به ارمغان آورده است که از جمله آن‌ها می‌توان به برپایی نمایشگاه در حداقل ۲۰ کشور مهم و حضور در رسانه‌های معتبر اشاره کرد.

ادامه مطلب...

🖌 حسن امرایی