«استقلال» و «آزادی» انقلاب ۵۷ آزادی و استقلالی بود که در بخش دیگر شعار یعنی «جمهوری‌اسلامی» تبلور یافت، هرچند در ابتدا شعار این بود که «استقلال، آزادی، حکومت اسلامی» و خمینی در بیستم مهرماه ۱۳۵۷ و در مقابل پرسش یک خبرنگار، «جمهوری» را به جای «حکومت» استفاده کرد و از آن پس شعار انقلاب، «استقلال آزادی جمهوری‌اسلامی» شد.
آن آزادی و استقلال که در شعار انقلابیان ۵۷ بود را جز در سایه «جمهوری‌اسلامی» نمی‌شود درک کرد.
در سخن بسیاری از روشن‌فکران آن دوره - حتا سکولارها و ضدمذهبی‌ها- به این موضوع برمی‌خوریم که در اسلامی که خمینی تبیین می‌کند و در حکومتی که روحانیان در آن هستند، استبداد جایی ندارد.
بعدها به مرور مردم برای خطاب شاه از پیشوند «خدابیامرز» استفاده کردند تا جایی که رسیدند به شعار «ما انقلاب کردیم، چه اشتباه کردیم».
اما آن‌هایی که خود را روشن‌فکر می‌دانستند و کتاب‌خوان، کمتر از گذشته‌ی خویش نادم شدند چرا که آن خواندن‌ها و البته نفهمیدن‌ها به آن‌ها عجب و تبختری بخشیده بود که اجازه نمی‌داد بی‌پروا و باشجاعت بگویند که اشتباه کرده‌اند و از ابتدا بی‌راهه پیموده‌اند.
از این‌رو همه تلاش خود را کردند که فجایع به‌بارآمده از انقلاب ۵۷ را نه بر عهده‌ی نادانی خویش که بر گرده‌ی روحانیان سوار کنند که انقلاب را دزدیده‌اند و آن را از مسیر خود منحرف کرده‌اند.
کتاب‌خوانی - خصوصن اگر با تاریخ‌خوانی هم‌راه نباشد- می‌تواند مانند باری بر دوش ذهن باشد و آن را زیر ورق‌های خود له کند.
این‌جاست که می‌بینیم مردم عادی - همان‌هایی که «روشن‌فکران» با تحقیر از راننده تاکسی و … از آن‌ها نام می‌برند- شهودن می‌توانند درکی از یک زندگی نرمال داشته باشند که جماعت تحصیل‌کرده‌ی خودبین از درک آن عاجز است.
امروز برخی از این افراد که وصف‌شان آمد با حکومت آخوندی مشکل پیدا کرده‌اند چرا که معتقدند انقلاب ۵۷ متعلق به آن‌هاست.
این‌ها نمی‌خواهند علیه «جمهوری‌اسلامی» انقلاب کنند بل‌که می‌خواهند انقلاب ِ به زعم خودشان سرقت‌رفته را از آخوندها پس بگیرند و یک جمهوری‌اسلامی - نامش فرق ندارد- دیگری بنا کنند که مبانی فکری‌اش همان مبانی ایدئولوژیک انقلاب اسلامی است.
گویا مردم یک انقلاب اسلامی و یک جمهوری‌اسلامی هم به این جماعت شکست‌خورده از روحانیان بده‌کارند تا طعم انقلاب اسلامی واقعی! را بچشند.
بر این اساس است که می‌گویم برافتادن گفتمان انقلاب۵۷ بر برافتادن جمهوری‌اسلامی مقدم است و با افتادن اولی، دومی هم سقوط خواهد کرد.
#مهسا_امینی
✍بهزاد مهرانی
@PN_KFP
آن آزادی و استقلال که در شعار انقلابیان ۵۷ بود را جز در سایه «جمهوری‌اسلامی» نمی‌شود درک کرد.
در سخن بسیاری از روشن‌فکران آن دوره - حتا سکولارها و ضدمذهبی‌ها- به این موضوع برمی‌خوریم که در اسلامی که خمینی تبیین می‌کند و در حکومتی که روحانیان در آن هستند، استبداد جایی ندارد.
بعدها به مرور مردم برای خطاب شاه از پیشوند «خدابیامرز» استفاده کردند تا جایی که رسیدند به شعار «ما انقلاب کردیم، چه اشتباه کردیم».
اما آن‌هایی که خود را روشن‌فکر می‌دانستند و کتاب‌خوان، کمتر از گذشته‌ی خویش نادم شدند چرا که آن خواندن‌ها و البته نفهمیدن‌ها به آن‌ها عجب و تبختری بخشیده بود که اجازه نمی‌داد بی‌پروا و باشجاعت بگویند که اشتباه کرده‌اند و از ابتدا بی‌راهه پیموده‌اند.
از این‌رو همه تلاش خود را کردند که فجایع به‌بارآمده از انقلاب ۵۷ را نه بر عهده‌ی نادانی خویش که بر گرده‌ی روحانیان سوار کنند که انقلاب را دزدیده‌اند و آن را از مسیر خود منحرف کرده‌اند.
کتاب‌خوانی - خصوصن اگر با تاریخ‌خوانی هم‌راه نباشد- می‌تواند مانند باری بر دوش ذهن باشد و آن را زیر ورق‌های خود له کند.
این‌جاست که می‌بینیم مردم عادی - همان‌هایی که «روشن‌فکران» با تحقیر از راننده تاکسی و … از آن‌ها نام می‌برند- شهودن می‌توانند درکی از یک زندگی نرمال داشته باشند که جماعت تحصیل‌کرده‌ی خودبین از درک آن عاجز است.
امروز برخی از این افراد که وصف‌شان آمد با حکومت آخوندی مشکل پیدا کرده‌اند چرا که معتقدند انقلاب ۵۷ متعلق به آن‌هاست.
این‌ها نمی‌خواهند علیه «جمهوری‌اسلامی» انقلاب کنند بل‌که می‌خواهند انقلاب ِ به زعم خودشان سرقت‌رفته را از آخوندها پس بگیرند و یک جمهوری‌اسلامی - نامش فرق ندارد- دیگری بنا کنند که مبانی فکری‌اش همان مبانی ایدئولوژیک انقلاب اسلامی است.
گویا مردم یک انقلاب اسلامی و یک جمهوری‌اسلامی هم به این جماعت شکست‌خورده از روحانیان بده‌کارند تا طعم انقلاب اسلامی واقعی! را بچشند.
بر این اساس است که می‌گویم برافتادن گفتمان انقلاب۵۷ بر برافتادن جمهوری‌اسلامی مقدم است و با افتادن اولی، دومی هم سقوط خواهد کرد.
#مهسا_امینی
✍بهزاد مهرانی
@PN_KFP
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment