سال ۱۳۶۴ یک کانال تلویزیونی ایتالیایی فیلمی پخش کرد از رزمندههای ایران در حال شکنجهی دو اسیر عراقی. بسته بودندشان به دو ماشین و از دوطرف آنقدر کشیدند تا دستشان از کتف درآمد. ستاد تبلیغات جنگ، در یک برنامهی تلویزیونی، فیلم را اوراق کرد و نشانههای ساختگی بودنش را درآورد.
در پی اقدام ستاد تبلیغات جنگ، روزنامهی کیهان ۱۷ اردیبهشت ۶۴ نوشت که تلویزیون تلهتورهی ایتالیا با انتشار بیانیهی عذرخواهی اعتراف کرده این فیلم را سفارت عراق در رم به آنها داده بوده و هزینهی پخشش را هم پرداخت کرده بوده. کل ماجرا به یک رسوایی تبلیغاتی برای عراق تبدیل شد.
پس از جنگ، بهخصوص ده پانزده سال اخیر که نظام افتاده به تولید پیدرپیِ اعترافات ساختگی ایرانیانی بیگناه و پخش از تلویزیون ولایی، تفاوت فقط در چرخش از مقابله با دشمنِ آب و خاک به جنگ با خود این خاک و فرزندانش نیست؛ گو اینکه دیگر کسی تره هم خرد نمیکند برای این دروغهای رسوا
و دیگر سالهاست کمتر کسی اسیر پروپاگاندای نظام میشود. ولی حالا این خود مردم هم هستند که مینشینند به اوراقسازی فیلمهای اعترافات ساخت حکومتشان، و رسواشان میکنند. موردِ #نوید_افکاری از این نظر، بهخصوص پس از آنهمه فضاسازی قبلی، نهایتِ رسوایی بود؛ اما خب، کو شرم و کو حیا!
توییتر رضا شکراللهی
خوابگرد
جان آگه با #فرهیختگان