▪️اراده و دارونما
▪️ ست‌گادین | یکشنبه ۱۴ خرداد ۱۴۰۲
اگر دارونما بیماری شما را التیام می‌بخشد، آیا به این معنی است که همه چیز از همان اول در ذهن شما اتفاق افتاده است؟ واقعن مریض نبودید یا واقعن خودتان نمی‌خواستید خوب شوید؟
اگر شراب گرانقیمت برای شما طعم بهتری دارد اما نمی‌توانید شراب‌ها را در یک تست طعم دوسوکور از هم تشخیص دهید، آیا این بدان معناست که طعم آن واقعن برای شما بهتر نیست یا حس چشایی ضعیفی دارید؟
آیا کالاهای لوکس، کارهای معنوی یا تغییرات هوا می‌توانند وضعیت ما را تغییر دهند؟
جراحی زانو در برخی افراد جواب می‌دهد و ظاهرن افرادی که آسیب واقعی داشته‌اند مشکل‌شان با جراحی برطرف شده است. با این حال، جراحی ساختگی(sham) زانو (که در آن، بیمار آرام‌بخشی، برش و بخیه می‌شود، اما هیچ تغییری درون زانوی بیمار انجام نمی‌گیرد) به اندازه‌ی جراحی «واقعی» زانو برای برخی بیماری‌های فیزیکی مؤثر است. آیا این بدان معناست که آن بیماری‌ها واقعی نبودند یا اینکه بیمار به اندازه‌ی کافی تلاش نمی‌کرد تا خوب شود؟
در طول مسیر، خودمان و دیگران را متقاعد کرده‌ایم که مغز ما چندان اهمیتی ندارد و داستان‌های زندگی ما به اندازه‌ی مولکول‌ها مهم نیستند.
و با این حال، هر بار که به دقت نگاه می‌کنیم، به نظر می‌رسد که عکس آن صادق است.
داستان‌ها مرهم(balm) هستند و مغز ما قدرتمند است. هرچند همیشه (یا حتی اغلب) تحت کنترل آگاهانه‌ی ما نیست.
«همه چیز در ذهن شماست.» غیر از این، کجا می‌تواند باشد؟
.
▪️ ست‌گادین | یکشنبه ۱۴ خرداد ۱۴۰۲
اگر دارونما بیماری شما را التیام می‌بخشد، آیا به این معنی است که همه چیز از همان اول در ذهن شما اتفاق افتاده است؟ واقعن مریض نبودید یا واقعن خودتان نمی‌خواستید خوب شوید؟
اگر شراب گرانقیمت برای شما طعم بهتری دارد اما نمی‌توانید شراب‌ها را در یک تست طعم دوسوکور از هم تشخیص دهید، آیا این بدان معناست که طعم آن واقعن برای شما بهتر نیست یا حس چشایی ضعیفی دارید؟
آیا کالاهای لوکس، کارهای معنوی یا تغییرات هوا می‌توانند وضعیت ما را تغییر دهند؟
جراحی زانو در برخی افراد جواب می‌دهد و ظاهرن افرادی که آسیب واقعی داشته‌اند مشکل‌شان با جراحی برطرف شده است. با این حال، جراحی ساختگی(sham) زانو (که در آن، بیمار آرام‌بخشی، برش و بخیه می‌شود، اما هیچ تغییری درون زانوی بیمار انجام نمی‌گیرد) به اندازه‌ی جراحی «واقعی» زانو برای برخی بیماری‌های فیزیکی مؤثر است. آیا این بدان معناست که آن بیماری‌ها واقعی نبودند یا اینکه بیمار به اندازه‌ی کافی تلاش نمی‌کرد تا خوب شود؟
در طول مسیر، خودمان و دیگران را متقاعد کرده‌ایم که مغز ما چندان اهمیتی ندارد و داستان‌های زندگی ما به اندازه‌ی مولکول‌ها مهم نیستند.
و با این حال، هر بار که به دقت نگاه می‌کنیم، به نظر می‌رسد که عکس آن صادق است.
داستان‌ها مرهم(balm) هستند و مغز ما قدرتمند است. هرچند همیشه (یا حتی اغلب) تحت کنترل آگاهانه‌ی ما نیست.
«همه چیز در ذهن شماست.» غیر از این، کجا می‌تواند باشد؟
.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment