«خیلی ممنون میشم این پیام من رو منتشر کنید. این چند روز فضای مجازی پر بود از نظرها و تحلیل‌ها از فوت خانم اعظم طالقانی. یک عده از خوبی‌های ایشان گفتند و عده‌ای هم از این گفتند که این خانم از حکومت دفاع می‌کرد از حجاب دفاع می‌کرد و فلان. متاسفانه ناسزاهای بسیاری نیز به ایشان گفته شد.
.
من فقط دو تا سوال دارم از کسانی که ناسزا می‌گفتند؛ ۱- عامل بدبختی ایران، اعظم طالقانی‌ست که در اکثر این سال‌ها مطرود بود و پستی نداشت یا خامنه‌ای که ۴۰ سال است در بالاترین پست‌های کشور حضور دارد و به هیچ‌کس هم پاسخی پس نمی‌دهد و اصلا در طول رهبری‌اش یک مصاحبه چالشی نکرده است. خود پادشاه سابق ایران پشت هم مصاحبه می‌کرد. چرا به جای اینکه خامنه‌ای یا فلان سردار رانت‌خوار سپاه را بزنید کسی را ناسزا می‌گویید که سمتی نداشت و فقط فکرش با شما متفاوت بود؟ .
.
۲- سوال دوم هم اینکه چرا فکر مخالف را تحمل نمی‌کنیم؟ الان مگر در سوئد و دانمارک و انگلیس همه یه جور فکر می‌کنند؟ چرا به فکر متفاوت ناسزا می‌گوییم؟ من با سرتا پای انقلاب ۵۷ مخالف هستم. اصلا سنم قد نمی‌دهد. ولی دموکراسی یعنی تحمل عقاید متفاوت نه اینکه همه شبیه من بیاندیشند. توانای عزیز بسیار ممنون می‌شوم نظرم را بدون اسم بردن از من منتشر کنید».
.
متنی از همراهان توانا. شما درباره نظر او چه می‌اندیشید؟
.
#اعظم_طالقانی #خامنه_ای #انقلاب_۵۷ #آزادی_بیان

@Tavaana_TavaanaTech

2 comments

KY YK
متنی از همراهان توانا. شما درباره نظر او چه می‌اندیشید؟

دشنام دادن به هیچ وجه قابل توجیه نیست

مسئولیت امثال خامنه‌ای یا کسانی که پست و مقام بالایی داشتند/دارند به مراتب بیشتر از خانم اعظم طالقانی است

یکی از کارهای مناسب خانم طالقانی مصاحبه‌ای بود در نشریه پیام هاجر در رابطه با قتل‌های زنجیره‌ای. ایشان جزء اولین کسانی بودند که در داخل کشور این مسئله را علنی و محکوم کردند

از سوی دیگر باید نقد شوند. ایشان خودشان را فمنیسم اسلامی می‌دانستند؛ به نظر من کسی که از این دست حرف‌ها می‌زند نه اسلام را شناخته و نه فمنیسم را

جامعه ایران نه لزوماً از ایشان ولی قطعاً از امثال ایشان (روشنفکران دینی، فمینیست‌های اسلامی، حقوقدانان اسلامی، و....) کم آسیب ندیده است
جامعه استبدادی حاصل حضور دو تیپ شخصیتی ناسالم در عرصه‌های اجتماعی است؛ شخصیتهای قدرت‌طلب و شخصیتهای مهرطلب؛ خانم اعظم طالقانی و همفکرانشان انسانهایی از گروه دوم بودند که با کرنشهای مهرطلبانه در برابر امثال خمینی و خامنه‌ای، یکی از دلایل اصلی قدرت گرفتن آنها بودند. اهمیت افشاگری و رسوا کردن آنها کمتر از مبارزه با استبداد خمینی و خامنه‌ای نیست.