فروپاشی خانواده های روستایی در اجرای پروژه های آب
این روزها که سیستم‌ها حکمرانی انواع و اقسام تسهیلات و امتیازها و بنرها برای فرزند آوری تبليغ می کند خوب است سری به مناطق محروم کشور که طعمه پروژه های آب شده اند نیز بزند.
خانواده ها در سیستان و بلوچستان در معرض تنش آبی ناشی از عوامل داخلی و خارجی قرار داشته و انواع مخاطرات اجتماعی و فرهنگی و اقلیمی و اقتصادی تهدیدشان می کند.
اما در مناطق داخل کشور که ریش و قیچی دست برنامه ريزان و مديران داخل بوده چه کسی مقصر تنش آبی و فقر و بیکاری ناشی از اجرای پروژه‌های بزرگ مانند کوهرنگ است؟
مناطق روستایی کوهستانی مثلا در لرستان، چهارمحال و بختیاری زندگی شان وابسته به چشمه ها و رودخانه های محلی بوده و اجرای پروژه‌های آبی موجب تخریب آنها شده و آواره شده اند.
در دهستان بیرگان که در جوار پروژه چند هزار میلیاردی انتقال آب کوهرنگ 3 قرار دارد؛ هنوز کودکان مدرسه ندارند ، روستاها هنوز به گاز دسترسی ندارند و مردان روستا برای کار ناچار به ترک خانواده برای مدتهای طولانی اندو زنان بار سنگین مدیریت خانواده بر دوش دارند.
زنان و کودکان برای این که کودکان به مدرسه بروند ناچار به مهاجرتهای محلی یا حاشيه نشینی اند.
خوب است سیستم حکمرانی و ستاد جمعیت سری به این مناطق که خالی از مردان شده سر بزنند و ببینند پروژه هاي آبی و ازبین بردن چشمه ها و حقآبه های محلی چگونه بستر فروپاشی صدها خانواده روستایی را فراهم کرده و به دلیل مهاجرت کاری مردانی که قبلا کشاورز و دامدار بوده و حالا بیکار شده اند؛. این مناطق عملا تک والدی شده است.
اگر دغدغه جمعیت و البته سلامت جمعیت است باید به مقوله « عدالت اجتماعی در توزیع منابع ملی» نیز توجه شود. هزاران نفر در کشور به آب جهت گذران زندگی و معیشت نیازمندند و منابع آبی مناطق آنها توسط حکمرانان آب نابود گشته است و خانواده ها در معرض فروپاشی قرار داده است.
در این مناطق از خارج سدسازی نکرده اند؛ بلکه سدسازان و پروژه سازان داخل کشور آنها را بی درکجا و آواره و رها نموده اند.
اگر سدسازی و انتقال آب از سوي افغانستان و ترکیه مخاطره آمیز نامطلوب و آسیب زا برای بخش بزرگی از هموطنان است؛ در داخل و در مرکز ایران نیز همین گونه است.
خانواده های روستایی قربانی سدسازی و انتقال آب را نیز دریابید. / مهتا بذرافکن
©@ruralwomenissues
این روزها که سیستم‌ها حکمرانی انواع و اقسام تسهیلات و امتیازها و بنرها برای فرزند آوری تبليغ می کند خوب است سری به مناطق محروم کشور که طعمه پروژه های آب شده اند نیز بزند.
خانواده ها در سیستان و بلوچستان در معرض تنش آبی ناشی از عوامل داخلی و خارجی قرار داشته و انواع مخاطرات اجتماعی و فرهنگی و اقلیمی و اقتصادی تهدیدشان می کند.
اما در مناطق داخل کشور که ریش و قیچی دست برنامه ريزان و مديران داخل بوده چه کسی مقصر تنش آبی و فقر و بیکاری ناشی از اجرای پروژه‌های بزرگ مانند کوهرنگ است؟
مناطق روستایی کوهستانی مثلا در لرستان، چهارمحال و بختیاری زندگی شان وابسته به چشمه ها و رودخانه های محلی بوده و اجرای پروژه‌های آبی موجب تخریب آنها شده و آواره شده اند.
در دهستان بیرگان که در جوار پروژه چند هزار میلیاردی انتقال آب کوهرنگ 3 قرار دارد؛ هنوز کودکان مدرسه ندارند ، روستاها هنوز به گاز دسترسی ندارند و مردان روستا برای کار ناچار به ترک خانواده برای مدتهای طولانی اندو زنان بار سنگین مدیریت خانواده بر دوش دارند.
زنان و کودکان برای این که کودکان به مدرسه بروند ناچار به مهاجرتهای محلی یا حاشيه نشینی اند.
خوب است سیستم حکمرانی و ستاد جمعیت سری به این مناطق که خالی از مردان شده سر بزنند و ببینند پروژه هاي آبی و ازبین بردن چشمه ها و حقآبه های محلی چگونه بستر فروپاشی صدها خانواده روستایی را فراهم کرده و به دلیل مهاجرت کاری مردانی که قبلا کشاورز و دامدار بوده و حالا بیکار شده اند؛. این مناطق عملا تک والدی شده است.
اگر دغدغه جمعیت و البته سلامت جمعیت است باید به مقوله « عدالت اجتماعی در توزیع منابع ملی» نیز توجه شود. هزاران نفر در کشور به آب جهت گذران زندگی و معیشت نیازمندند و منابع آبی مناطق آنها توسط حکمرانان آب نابود گشته است و خانواده ها در معرض فروپاشی قرار داده است.
در این مناطق از خارج سدسازی نکرده اند؛ بلکه سدسازان و پروژه سازان داخل کشور آنها را بی درکجا و آواره و رها نموده اند.
اگر سدسازی و انتقال آب از سوي افغانستان و ترکیه مخاطره آمیز نامطلوب و آسیب زا برای بخش بزرگی از هموطنان است؛ در داخل و در مرکز ایران نیز همین گونه است.
خانواده های روستایی قربانی سدسازی و انتقال آب را نیز دریابید. / مهتا بذرافکن
©@ruralwomenissues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment