نقشه کایبرا: توانمندسازی زاغه‌نشینان نایروبی
شهر کایبرا نه تنها بزرگ‌ترین منطقه زاغه‌نشین نایروبی در کشور کنیا است بلکه بزرگ‌ترین در نوع خود در تمام قاره آفریقا محسوب می‌شود. با جمعیتی در حدود ٢٣٠ هزار نفر، می‌توان انتظار داشت که نیازهای هنگفت اهالی این زاغه‌نشین در صدر اولویّت‌های دولت کنیا قرار داشته باشند. شاخص امید به زندگی در کایبرا تنها در حدود ٣٠ سال بوده، زاغه‌نشینان این محل از کمبود شدید آب سالم شهری یا آب شیر و دستشویی تمیز در رنج‌اند؛ شیوع گرسنگی در کایبرا به حدّی است که ٦٦ درصد دختران آن پیش از رسیدن به ١٦ سالگی، برای تبادل بدن با غذا مرتب به تن‌فروشی روی می‌آورند. با این حال، کایبرا از سوی آنهایی که در مجاورت آن زندگی نمی‌کنند، تا حدود زیادی نادیده گرفته می‌شود. در واقع، و تا همین اواخر، روی تقریباً هر یک از نقشه‌های موجود جغرافیایی، زاغه‌نشین کایبرا عملاً ناپیدا بوده و تنها به عنوان نقطه‌ای خالی و جنگلی تهی از سکنه از آن نام برده می‌شد.
واقعیت تناقض‌آمیز کایبرا در این است که، با وجود آنکه در هیچ نقشه جغرافیایی نشانی از این محل به چشم نمی‌خورد، انواع و اقسام سازمان‌های غیرانتفاعی و غیردولتی، مذهبی یا علمی و پژوهشی را می‌توان در آن یافت. و با اینکه حضور قابل توجه این گونه سازمان‌ها در کایبرا منجر به بوجود آمدن خیل عظیمی از داده‌های اطلاعاتی و علمی در باره آن شده است، ولی هیچ دگرگونی عینی و قابل ملاحظه‌ای را برای این منطقه و ساکنین آن در پی نداشته است. علت آن از جمله این بوده است که میان آنهایی که در این محل زندگی کرده و از مشکلات آن آگاهی کامل دارند از یک سو، و آنهایی که ابزار و امکانات کمک‌رسانی و اقدام عملی در راستای دگرگون ساختن شرایط را در دست دارند، عملاً هیچ گونه ارتباط و اتصالی وجود نداشته است.
در این میان، در ماه نوامبر ٢٠٠٩ میلادی، مایکل مارون و اِریکا هِیگِن، با آن که هرگز پا به این ناحیه نگذاشته و حتی به کنیا نیز تا آن زمان سفر نکرده بودند، با راه‌اندازی طرح Map Kibera و با توانمندسازی ساکنین این زاغه‌نشین، به تشویق آنان به "ثبت داده‌ها و اطلاعات مربوط به خود، نقشه‌برداری از رویدادها و اخبار اهالی محل و استفاده از آن برای اقدامات عملی" پرداختند.
.....
این مطالعه موردی را بخوانید:
https://bit.ly/31X5yBU
@Tavaana_TavaanaTech
شهر کایبرا نه تنها بزرگ‌ترین منطقه زاغه‌نشین نایروبی در کشور کنیا است بلکه بزرگ‌ترین در نوع خود در تمام قاره آفریقا محسوب می‌شود. با جمعیتی در حدود ٢٣٠ هزار نفر، می‌توان انتظار داشت که نیازهای هنگفت اهالی این زاغه‌نشین در صدر اولویّت‌های دولت کنیا قرار داشته باشند. شاخص امید به زندگی در کایبرا تنها در حدود ٣٠ سال بوده، زاغه‌نشینان این محل از کمبود شدید آب سالم شهری یا آب شیر و دستشویی تمیز در رنج‌اند؛ شیوع گرسنگی در کایبرا به حدّی است که ٦٦ درصد دختران آن پیش از رسیدن به ١٦ سالگی، برای تبادل بدن با غذا مرتب به تن‌فروشی روی می‌آورند. با این حال، کایبرا از سوی آنهایی که در مجاورت آن زندگی نمی‌کنند، تا حدود زیادی نادیده گرفته می‌شود. در واقع، و تا همین اواخر، روی تقریباً هر یک از نقشه‌های موجود جغرافیایی، زاغه‌نشین کایبرا عملاً ناپیدا بوده و تنها به عنوان نقطه‌ای خالی و جنگلی تهی از سکنه از آن نام برده می‌شد.
واقعیت تناقض‌آمیز کایبرا در این است که، با وجود آنکه در هیچ نقشه جغرافیایی نشانی از این محل به چشم نمی‌خورد، انواع و اقسام سازمان‌های غیرانتفاعی و غیردولتی، مذهبی یا علمی و پژوهشی را می‌توان در آن یافت. و با اینکه حضور قابل توجه این گونه سازمان‌ها در کایبرا منجر به بوجود آمدن خیل عظیمی از داده‌های اطلاعاتی و علمی در باره آن شده است، ولی هیچ دگرگونی عینی و قابل ملاحظه‌ای را برای این منطقه و ساکنین آن در پی نداشته است. علت آن از جمله این بوده است که میان آنهایی که در این محل زندگی کرده و از مشکلات آن آگاهی کامل دارند از یک سو، و آنهایی که ابزار و امکانات کمک‌رسانی و اقدام عملی در راستای دگرگون ساختن شرایط را در دست دارند، عملاً هیچ گونه ارتباط و اتصالی وجود نداشته است.
در این میان، در ماه نوامبر ٢٠٠٩ میلادی، مایکل مارون و اِریکا هِیگِن، با آن که هرگز پا به این ناحیه نگذاشته و حتی به کنیا نیز تا آن زمان سفر نکرده بودند، با راه‌اندازی طرح Map Kibera و با توانمندسازی ساکنین این زاغه‌نشین، به تشویق آنان به "ثبت داده‌ها و اطلاعات مربوط به خود، نقشه‌برداری از رویدادها و اخبار اهالی محل و استفاده از آن برای اقدامات عملی" پرداختند.
.....
این مطالعه موردی را بخوانید:
https://bit.ly/31X5yBU
@Tavaana_TavaanaTech
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment