مهر وطنم توشهٔ جانم
این خلق که جز توشهٔ جان هیچ ندارند
پیش از همه در راه وطن جان بسپارند
کردار نکو مسلک و اندیشهٔ ایشان
تا روی زمین دانهٔ امید بکارند
این شهر پر از خار شده... از غم گل هاست
چشمانم اگر هر شب و روز اشک ببارند
با نام وطن سبز شود برگ و برم باز
گر تیشه بر این ریشهٔ جانم بگذارند
هر چند خزان بر رُخ این دشت نشسته
در باغ درختان همه در فکر بهارند
علی رضا جعفری
@SepehrAzadi