نمیدونم اسمش بی حوصلگیه اصلاً درسته یا نه یا واسه آدم های اشتباهی گذشتست اما من به جایی رسیدم که وقتی کسی برای چندمین بار ناراحتم میکنه ، بدون خودخوری یا شکایتی هربار یه تیکه از توجه و علاقمو از اون شخص میگیرم و به خودم میدم و اونم با هر رفتار ناراحت کننده اش ، هربار خودشو تو زندگیم کمرنگ میکنه تا روزی که محو شه ؛ چون یادگرفتم فقط آدماییو نگه دارم که دلیل لبخند و آرامشم باشن ... راستش من به این باور رسیدم که کسی که تورو واقعا بلده و دوست داره کاری نمیکنه که ناراحت شی یا حداقل میتونم بگم کاری نمیکنه که ناراحت بمونی ...