فلسفه با کودکان و خویش‌دریافت اندیشیدن
خویش‌دریافت معمولا به جنبش بدن و خویش‌ادراک از جنبش بدن اطلاق می‌شود. منظور دانش بدنی کسب‌شده طی فرایند فعالیتی خاص است، مثلا دوچرخه‌سواری. می‌توان گفت چه‌شکلی دوچرخه برانید که شاید کمکی هم بکند، ولی دست آخر، این دانش بدنی و نه دانش نظری محض است که ما را قادر به دوچرخه‌سواری می‌کند. فیزیک‌دان نظری پرآوازه، دیوید بوم، این مفهوم خویش‌دریافت را برای جنبش اندیشه، یعنی فرایند اندیشه، به‌کار گرفت. از دید وی «اندیشه می‌باید قادر به درک جنبش خودش، آگاه از جنبش خودش باشد. در فرایند اندیشه، از آن جنبش، از قصد به اندیشیدن، و از پیامدی که اندیشیدن ایجاد می‌کند، می‌‌باید آگاهی وجود داشته باشد.»
ماریا تیلمنز می‌نویسد که این راه را برای فهمیدن اندیشیدن در مقام فرایندی هم‌چون دیگر فرایندهای بدنی، مانند دوچرخه‌سواری می‌گشاید. معمولا اندیشیدن برای ما فرایندی‌ست انتزاعی، و همین را هم در مدارس یاد می‌دهیم. برخی از روش‌های فلسفیدن با کودکان تمرکزی زیاده از حد بر توسعه‌ی مهارت‌های اندیشیدن سنجش‌گرایانه‌ی انتزاعی دارند. اندیشیدن انتزاعی صرف می‌تواند گمراه‌کننده باشد. سقراط نیز می‌خواست همین را به ما گوشزد کند: «مشک آن است که خود ببوید نه آن‌که عطار بگوید.» آیا به‌راستی‎ می‌توانی دوچرخه برانی؟ آیا واقعاً دلیری؟ آیا به واقع فقط یک شخصی؟
فلسفه نه تنها بر هر آن‌چه که می‌اندیشیم، بلکه می‌باید بر هر آن‌چه که انجام می‌دهیم نیز اثر بگذارد. همین، اهمیت چرایی فلسفیدن با خردسالان را آشکار می‌کند. فلسفه با کودکان فرصتی را برای توسعه‌ی آگاهی از فرایند سربسته‌ی خود اندیشیدن فراهم می‌سازد، که بالاترین اهمیت را در خردسالان دارد...

🆔@jorateandishidan

http://blog.apaonline.org/2019/07/01/philosophy-with-children-and-the-proprioception-of-thinking/