دکتر جمشید آموزگار دبیرکل سابق اوپک و نخست وزیر پس از هویدا که عمر صدارتش کمتر از ۱۴ ماه بود؛ در کتاب خاطراتش مینویسد:

در مرداد ۵۶ به جای هویدا نخست وزیر شدم و تا شهریور ۵۷ پس از فاجعه سینما رکس استعفا نموده و به آمریکا مهاجرت کردم. زیرا پس از فاجعه رکس با توجه به فضای جامعه و شایعه سازی انقلابیون که دولت را مسئول این فاجعه میدانستند مطمئن شدم که نظام سقوط خواهد کرد. لذا به واشنگتن رفتم و با توجه به اینکه کل دارایی من کفاف یک الی دو سال هزینه خانواده را در آمریکا میداد به دانشگاه محل تحصیل خود که درآن دکترای مهندسی هیدرولیک گرفته بودم مراجعت کردم و خواستار تدریس شدم (دانشگاه کورنل واشنگتن) که با استقبال رئیس و اعضای هیئت علمی روبرو شدم. چون مرا بعنوان سیاستمدار نفتی میشناختند و قرار شد دپارتمان نفت را در آن دانشگاه راه اندازی کنم.
خوشحال از اینکه شغلی پیدا کرده ام و میتوانم آبرومندانه زندگی کنم. آماده کار در دانشگاه بودم که دیدم درخواستی دارم مبنی بر دیدار با وزیر نفت امارات متحده عربی. در این دیدار به وزیر نفت و هیئت همراهش توضیح دادم که قرار هست با دانشگاه همکاری کنم. وزیر نفت امارات گفتند هر مبلغی که دانشگاه پیشنهاد داده ما چند برابرش به شما حقوق میدهیم. به ناچار و با اصرار وزیر نفت پیشنهاد آنها را پذیرفتم و راهی دبی شدم. کل دبی شامل چند خیابان؛ یک هتل و یک فرودگاه کوچک بود و قرار شد به آنها مشاوره بدهم که با پول نفت چگونه سرمایه گذاری کنند. با توجه به اینکه دبی از نظر مساحت از شش امارات دیگر بزرگتر بود و همجوار با دریا دبی را چند امارات کردم و پیشنهاد دادم که دبی امارت بدون سرمایه گذاری از نفت و مرکز تجارت و ترانزیت کالا در خاورمیانه باشد. پس از سه سال و نیم با پولی که از اماراتی ها به عنوان حقوق و حق مشاوره دریافت نمودم توانستم خانه ای در واشنگتن بخرم. پس از مدتی به مدت یکسال مشغول کار در بانک جهانی شدم و پس از خاتمه جنگ ایران و عراق که دولت هاشمی درخواست وام از بانک جهانی کرده بود به آقای هاشمی به طور خصوصی مشاوره لازم را جهت شکوفایی اقتصادی ایران دادم که متاسفانه به هیچ کدام از آن مشاوره ها عمل ننمودند.

بهرحال یکی از دلایل پیشرفت امارات و بویژه دبی حضور دکتر جمشید آموزگار در این کشور بود. آموزگاری که شاید اگر در ایران میماند به سرنوشت هویدا دچار میشد؛ در مهرماه ۱۳۹۵ در سن ۹۳سالگی در آمریکا درگذشت!

✅ @karkhone

1 comment

چقدر باعث تاسفه که چنین سرمایه هایی رو راحت و با تعصب کورکورانه از دست دادیم