بیانیه‌ی ۳۴ تن از دانشجویان و دانش‌آموختگان جمهوری‌خواه داخل ایران دانشگاه‌های بهشتی، علامه طباطبایی، تهران و ... درباره‌ی چهلم کشتار دی‌ماه ۱۴۰۴، سرکوب دانشگاه و ضرورت بدیل جمهوری دموکراتیک
چهل روز از کشتار خونین مردم ایران در دی‌ماه ۱۴۰۴ می‌گذرد؛ چهل روز از زمانی که خیابان‌های کشور شاهد ریخته‌شدن خون انسان‌هایی بود که جز زندگی همراه کرامت، آزادی و آینده‌ای بهتر، رویایی نداشتند. ما، جمعی از دانشجویان و دانش‌آموختگان جمهوری‌خواه داخل ایران، یاد همه‌ی جان‌باختگان این فاجعه را گرامی می‌داریم و مسئولیت مستقیم این خشونتی سازمان‌یافته را متوجه حاکمیتی می‌دانیم که پاسخ اعتراض مدنی را با گلوله، کشتار و بازداشت گسترده داد.
در میان هزاران کشته‌شده‌ی بی‌گناه، صدها دانش‌آموز و دانشجو حضور دارند؛ جوانانی که می‌توانستند سازندگان فردای این سرزمین باشند و امروز نام‌شان به فهرست قربانیان استبداد افزوده شده است. دانشگاه نه فقط سوگوار مردم و فرزندان خود، بلکه سوگوار بخشی از آینده‌ی ایران است.
هم‌زمان با این کشتار، موج گسترده‌ی دستگیری دانشجویان، احضارها، پرونده‌سازی‌ها و فشارهای امنیتی، بار دیگر نشان داد که دستگاه سرکوب از دانشگاه می‌هراسد. تصمیم به مجازی‌کردن دانشگاه‌ها، تعلیق فعالیت‌های حضوری و اعمال محدودیت‌های گسترده بر دانشجویان، اعترافی آشکار به همین هراس است: هراس از اندیشه، هراس از گفت‌وگو، هراس از سازمان‌یافتگی.
ما اعلام می‌کنیم تا آزادی هم‌کلاسی‌هایمان، صدای آنان خواهیم بود. نام‌شان را تکرار می‌کنیم و روایت‌شان را زنده نگه می‌داریم. دانشگاه اگرچه ممکن است درهايش بسته شود، اما در ذهن‌ها و پیوندهای ما زنده است.
دانشجویان در تاریخ معاصر ایران همواره نیرویی ضدِ سلطه بوده‌اند. ما هیچ شکل از استبداد، تبعیض و حکومت غیرپاسخ‌گو، فردی و موروثی را نمی‌پذیریم؛ نه در لباس دین و نه با هر نام دیگری. افق ما روشن است: دموکراسی، جمهوریت، حاکمیت قانون، حقوق بشر، آزادی و مشارکت برابر همه‌ی شهروندان در تعیین سرنوشت خویش.
امروز بیش از همیشه وظیفه‌ی ما گذار از محکومیت صرف به مسئولیت تاریخی است. مسئولیت ما در قبال خون‌های ریخته‌شده، ساختن امکان آینده‌ای بهتر است؛ آینده‌ای که در آن دانشگاه سنگر آزادی اندیشه باشد، نه میدان امنیتی.
برای کنش در این شرایط، ما بر اصول زیر تأکید می‌کنیم:
۱. حفظ و گسترش همبستگی دانشجویی؛ پیوند میان دانشگاه‌ها، رشته‌ها و نسل‌ها، مهم‌ترین سرمایه‌ی ماست.
۲. پافشاری بر مبارزه‌ی مدنی و سازمان‌یافته و پرهیز از اقداماتی که جان مردم بی‌پشتوانه را در معرض خطر قرار می‌دهد.
۳. دفاع بی‌قید و شرط از آزادی معترضین، هم‌کلاسی‌های بازداشت‌شده و حمایت مستمر از خانواده‌های آنان.
۴. زنده نگه داشتن حافظه‌ی جمعی دانشگاه از طریق ثبت، روایت و یادآوری نام و راه جان‌باختگان.
۵. تقویت گفتمان جمهوری دموکراتیک به‌عنوان بدیلی مبتنی بر رأی مردم، عدالت اجتماعی و نفی هرگونه سلطه.
ما دانشجویان و دانش‌آموختگان داخل ایران باور داریم دانشگاه می‌تواند و باید یکی از ستون‌های اصلی بازسازی آلترناتیو دموکراتیک در ایران باشد. راه دشوار است، اما تاریخ نشان داده است که صدای دانشجو، هرچند سرکوب شود، خاموش نمی‌ماند.
یاد جان‌باختگان زنده است.
دانشگاه زنده است.
امید به جمهوری دموکراتیک زنده است.
دانشجویان و دانش‌آموختگان جمهوری‌خواه داخل ایران
۲۹ بهمن ۱۴۰۴
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
چهل روز از کشتار خونین مردم ایران در دی‌ماه ۱۴۰۴ می‌گذرد؛ چهل روز از زمانی که خیابان‌های کشور شاهد ریخته‌شدن خون انسان‌هایی بود که جز زندگی همراه کرامت، آزادی و آینده‌ای بهتر، رویایی نداشتند. ما، جمعی از دانشجویان و دانش‌آموختگان جمهوری‌خواه داخل ایران، یاد همه‌ی جان‌باختگان این فاجعه را گرامی می‌داریم و مسئولیت مستقیم این خشونتی سازمان‌یافته را متوجه حاکمیتی می‌دانیم که پاسخ اعتراض مدنی را با گلوله، کشتار و بازداشت گسترده داد.
در میان هزاران کشته‌شده‌ی بی‌گناه، صدها دانش‌آموز و دانشجو حضور دارند؛ جوانانی که می‌توانستند سازندگان فردای این سرزمین باشند و امروز نام‌شان به فهرست قربانیان استبداد افزوده شده است. دانشگاه نه فقط سوگوار مردم و فرزندان خود، بلکه سوگوار بخشی از آینده‌ی ایران است.
هم‌زمان با این کشتار، موج گسترده‌ی دستگیری دانشجویان، احضارها، پرونده‌سازی‌ها و فشارهای امنیتی، بار دیگر نشان داد که دستگاه سرکوب از دانشگاه می‌هراسد. تصمیم به مجازی‌کردن دانشگاه‌ها، تعلیق فعالیت‌های حضوری و اعمال محدودیت‌های گسترده بر دانشجویان، اعترافی آشکار به همین هراس است: هراس از اندیشه، هراس از گفت‌وگو، هراس از سازمان‌یافتگی.
ما اعلام می‌کنیم تا آزادی هم‌کلاسی‌هایمان، صدای آنان خواهیم بود. نام‌شان را تکرار می‌کنیم و روایت‌شان را زنده نگه می‌داریم. دانشگاه اگرچه ممکن است درهايش بسته شود، اما در ذهن‌ها و پیوندهای ما زنده است.
دانشجویان در تاریخ معاصر ایران همواره نیرویی ضدِ سلطه بوده‌اند. ما هیچ شکل از استبداد، تبعیض و حکومت غیرپاسخ‌گو، فردی و موروثی را نمی‌پذیریم؛ نه در لباس دین و نه با هر نام دیگری. افق ما روشن است: دموکراسی، جمهوریت، حاکمیت قانون، حقوق بشر، آزادی و مشارکت برابر همه‌ی شهروندان در تعیین سرنوشت خویش.
امروز بیش از همیشه وظیفه‌ی ما گذار از محکومیت صرف به مسئولیت تاریخی است. مسئولیت ما در قبال خون‌های ریخته‌شده، ساختن امکان آینده‌ای بهتر است؛ آینده‌ای که در آن دانشگاه سنگر آزادی اندیشه باشد، نه میدان امنیتی.
برای کنش در این شرایط، ما بر اصول زیر تأکید می‌کنیم:
۱. حفظ و گسترش همبستگی دانشجویی؛ پیوند میان دانشگاه‌ها، رشته‌ها و نسل‌ها، مهم‌ترین سرمایه‌ی ماست.
۲. پافشاری بر مبارزه‌ی مدنی و سازمان‌یافته و پرهیز از اقداماتی که جان مردم بی‌پشتوانه را در معرض خطر قرار می‌دهد.
۳. دفاع بی‌قید و شرط از آزادی معترضین، هم‌کلاسی‌های بازداشت‌شده و حمایت مستمر از خانواده‌های آنان.
۴. زنده نگه داشتن حافظه‌ی جمعی دانشگاه از طریق ثبت، روایت و یادآوری نام و راه جان‌باختگان.
۵. تقویت گفتمان جمهوری دموکراتیک به‌عنوان بدیلی مبتنی بر رأی مردم، عدالت اجتماعی و نفی هرگونه سلطه.
ما دانشجویان و دانش‌آموختگان داخل ایران باور داریم دانشگاه می‌تواند و باید یکی از ستون‌های اصلی بازسازی آلترناتیو دموکراتیک در ایران باشد. راه دشوار است، اما تاریخ نشان داده است که صدای دانشجو، هرچند سرکوب شود، خاموش نمی‌ماند.
یاد جان‌باختگان زنده است.
دانشگاه زنده است.
امید به جمهوری دموکراتیک زنده است.
دانشجویان و دانش‌آموختگان جمهوری‌خواه داخل ایران
۲۹ بهمن ۱۴۰۴
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment