سراسر شاهنامه ستایش فرزانگی و راستی و دادگری و عشق به ایران و در نکوهش بداندیشی و بدکاری و دروغ و دورویی است، که همه نمادهای دیو و اهریمن توصیف می شوند.

🔺  ده مورد برای نمونه

۱- کسی کو بتابد سراز راستی
کژی گیردش کار و هم کاستی

۲- همه راستی جوی و فرزانگی
ز تو دور باد آز و دیوانگی

۳- نفرمود ما را بجز راستی
که دیو آورد کژی و کاستی

۴- به از راستی در جهان کار نیست
از این به گهر با جهاندار نیست

۵ـ مبادا مرا پیشه جز راستی
که بیداد آرد همی کاستی

۶- ز خشنودی ایزد اندیشه کن
خردمندی و راستی پیشه کن

۷ـ کسی باشد از بخت پیروز و شاد
که باشد همیشه دلش پر ز داد

۸- مگردان زبان زین سپس جز به داد
که از داد باشی تو پیروز و شاد
همه داد جوی و همه داد کن
ز گیتی تن مهتر آزاد کن

۹ـ همیشه بزی شاد و به روزگار
همیشه خرد بادت آموزگار
چو خواهید یزدان بود یارتان
کند روشن این ابر بازارتان
کم آزار باشید و هم کم زیان
بدی را مبندید هرگز میان

۱۰- همه سر به سر، دست نیکی بَرید
جهانِ جهان را به بد مسپرید
نخوانند بر ما کسی آفرین
چو ویران بود بوم ایران زمین
دریغ است ایران که ویران شود
کَنام پلنگان و شیران شود
@designmanufacturing