🖋 هر نفسی که فرو می‌بریم، مرگی را که مدام به ما دست‌اندازی می‌کند، پس می‌زند... . در نهایت این مرگ است که باید پیروز شود زیرا از هنگام تولد، بخشی از سرنوشت ما شده و فقط مدت کوتاهی پیش از بلعیدن طعمه‌اش، با آن بازی می‌کند. با این همه، ما تا آن‌جا که ممکن است، با علاقۀ فراوان و دلواپسی زیاد به زندگی ادامه می‌دهیم، همان ‌جور که تا آن‌جا که ممکن است طولانی‌تر در یک حباب صابون می‌دمیم تا بزرگتر شود، گرچه با قطعیتی تمام می‌دانیم که خواهد ترکید.

📚 از کتاب «درمان شوپنهاور»، نوشتۀ اروین یالوم 📚

@philosophycafe