چرا فاصله افتاده ؟ چرا با همدیگه سردیم ؟
* توجه : در این متن ازیک مدل سازی ریاضی استفاده می کنم و به ناچار مقداری روابط و فرمول مینویسم، آن ها را در یک تصویر نوشته ام و در متن به هر بخش آن ارجاع میدهم تا دنبال کردنش راحت باشد
تنهایی و عواقب اون احتمالا وجه اشتراک زندگی همگانی ما در دوران قرنطینه و کرونا است. درباره ی تنهایی و مضرات آن بقدری تا کنون تحقیق و بررسی شده است که خودم را از توضیح بیشتر در اینباره معاف می کنم. چند نکته اما درباره ی تجربه ی تنهایی در دوران قرنطینه جالب و حائز اهمیت اند. یک اینکه با وجود آنکه شرایط قرنطینه در طول زمان بهتر شده و مردم کمتر پروتکل ها و ضوابط بهداشتی را رعایت می کنند اما به طور میانگین به نظر میرسد مردم احساس تنهایی بیشتری می کنند. دو اینکه قرنطینه با آنکه مانند یک شوک زندگی ما را یک شبه تغییر داد اما روند تنها شدن ما به مرور و به تدریج رخ داد. و سه اینکه این تنهایی مانند باتلاق آدم را تنها تر و تنها تر می کند. یعنی با اینکه میدانیم درمان تنهایی چیست اما شرایط اجتماعی به گونه ای جلو میرود که به ناچار در هر لحظه گزینه ای را انتخاب می کنیم که نهایتا منجر به تنها تر شدن ما میشود. در این متن قصد دارم با یک مدل سازی ریاضی ساده پدیده ی تنهایی و آنچه در این مدت رخ داده است را بررسی کنم.
برای اینکه مساله را بررسی کنیم باید ۲ نکته را که از تحقیقات درباره ی تنهایی استخراج می شوند را مد نظر داشته باشیم.
یک - ما انسان ها در روابط اجتماعی درد را با اغراق بیشتری نسبت به محبت حس می کنیم. ریشه ی تکاملی این قضیه به این صورت است که درد بالقوه کشنده است و اما محبت اینطور نیست. همچنین ما تمایل داریم محبتی که خودمان به دیگران انجام میدهیم را نیز با اغراق بیشتری اندازه میگیریم.
دو - ما از چه چیزی در یک رابطه مکدر می شویم ؟ از اختلاف محبت یا درد. به این معنا که من برای ناراحت شدن از مقدار محبت دوستم به یک معیار نیاز دارم و این معیار را معمولا با مقدار محبتی که خودم به او دارم تنظیم می کنم. همچنین در درد هم ما به دنبال آن هستیم که اگر کسی به ما آسیبی رساند با مکانیزم انتقام آسیب مشابهی به او وارد کنیم.
چطور می توان این مساله را به صورت ریاضی مدل کرد ؟ برای سادگی دو نفر را در نظر بگیرید. تمرکز بر رفتار نفر اول است که در برهمکنش با دوست خود ( نفر دوم) قرار دارد. رابطه ی این دو شخص بگونه ای است که به یک دیگر مقداری محبت و مقداری آسیب میرسانند. محبت را در این متن با S و آسیب را با H نمایش میدهم.
حال جمع این دو پارامتر مبنای خوبی برای حجم رابطه ی این دو نفر بدست میدهد که آن را با W نشان میدهم. یعنی چه محبت چه آسیب کسی نسبت به من کم باشد طبیعتا من رابطه ی عمیقی با او ندارم.
حال قصد داریم به تحول W توجه کنیم. W رابطه ی نفر اول با نفر دوم چه زمان بیشتر می شود ؟ اگر نفر اول محبت بیشتری از نفر دوم دریافت کند تمایل دارد رابطه ی خود را عمیق تر کند.
همچنین اگر آسیب بیشتری از او دریافت کند تمایل دارد عمق رابطه اش را با او کمتر کند.
در نتیجه یک پیشنهاد برای تحول مقدار W می تواند به صورت رابطه ی ۱ باشد.
اما طبق نکته ی اول این متن، نفر اول در میزان آسیب نفر دوم، و همچنین در میزان محبت خودش به نفر اول اغراق می کند. یعنی میتوانیم هر دو را در یک پارامتر بزرگتر از ۱ به نام a ضرب کنیم تا به معادله ۲ برسیم.
حال چون میدانیم جمع S و H خود W می شود میتوانیم معادله را بازنویسی کنیم تا نهایتا به رابطه ی ۳ برسیم.
این رابطه تحول رابطه ی این دو نفر را برای ما مشخص می کند.
* توجه : در این متن ازیک مدل سازی ریاضی استفاده می کنم و به ناچار مقداری روابط و فرمول مینویسم، آن ها را در یک تصویر نوشته ام و در متن به هر بخش آن ارجاع میدهم تا دنبال کردنش راحت باشد
تنهایی و عواقب اون احتمالا وجه اشتراک زندگی همگانی ما در دوران قرنطینه و کرونا است. درباره ی تنهایی و مضرات آن بقدری تا کنون تحقیق و بررسی شده است که خودم را از توضیح بیشتر در اینباره معاف می کنم. چند نکته اما درباره ی تجربه ی تنهایی در دوران قرنطینه جالب و حائز اهمیت اند. یک اینکه با وجود آنکه شرایط قرنطینه در طول زمان بهتر شده و مردم کمتر پروتکل ها و ضوابط بهداشتی را رعایت می کنند اما به طور میانگین به نظر میرسد مردم احساس تنهایی بیشتری می کنند. دو اینکه قرنطینه با آنکه مانند یک شوک زندگی ما را یک شبه تغییر داد اما روند تنها شدن ما به مرور و به تدریج رخ داد. و سه اینکه این تنهایی مانند باتلاق آدم را تنها تر و تنها تر می کند. یعنی با اینکه میدانیم درمان تنهایی چیست اما شرایط اجتماعی به گونه ای جلو میرود که به ناچار در هر لحظه گزینه ای را انتخاب می کنیم که نهایتا منجر به تنها تر شدن ما میشود. در این متن قصد دارم با یک مدل سازی ریاضی ساده پدیده ی تنهایی و آنچه در این مدت رخ داده است را بررسی کنم.
برای اینکه مساله را بررسی کنیم باید ۲ نکته را که از تحقیقات درباره ی تنهایی استخراج می شوند را مد نظر داشته باشیم.
یک - ما انسان ها در روابط اجتماعی درد را با اغراق بیشتری نسبت به محبت حس می کنیم. ریشه ی تکاملی این قضیه به این صورت است که درد بالقوه کشنده است و اما محبت اینطور نیست. همچنین ما تمایل داریم محبتی که خودمان به دیگران انجام میدهیم را نیز با اغراق بیشتری اندازه میگیریم.
دو - ما از چه چیزی در یک رابطه مکدر می شویم ؟ از اختلاف محبت یا درد. به این معنا که من برای ناراحت شدن از مقدار محبت دوستم به یک معیار نیاز دارم و این معیار را معمولا با مقدار محبتی که خودم به او دارم تنظیم می کنم. همچنین در درد هم ما به دنبال آن هستیم که اگر کسی به ما آسیبی رساند با مکانیزم انتقام آسیب مشابهی به او وارد کنیم.
چطور می توان این مساله را به صورت ریاضی مدل کرد ؟ برای سادگی دو نفر را در نظر بگیرید. تمرکز بر رفتار نفر اول است که در برهمکنش با دوست خود ( نفر دوم) قرار دارد. رابطه ی این دو شخص بگونه ای است که به یک دیگر مقداری محبت و مقداری آسیب میرسانند. محبت را در این متن با S و آسیب را با H نمایش میدهم.
حال جمع این دو پارامتر مبنای خوبی برای حجم رابطه ی این دو نفر بدست میدهد که آن را با W نشان میدهم. یعنی چه محبت چه آسیب کسی نسبت به من کم باشد طبیعتا من رابطه ی عمیقی با او ندارم.
حال قصد داریم به تحول W توجه کنیم. W رابطه ی نفر اول با نفر دوم چه زمان بیشتر می شود ؟ اگر نفر اول محبت بیشتری از نفر دوم دریافت کند تمایل دارد رابطه ی خود را عمیق تر کند.
همچنین اگر آسیب بیشتری از او دریافت کند تمایل دارد عمق رابطه اش را با او کمتر کند.
در نتیجه یک پیشنهاد برای تحول مقدار W می تواند به صورت رابطه ی ۱ باشد.
اما طبق نکته ی اول این متن، نفر اول در میزان آسیب نفر دوم، و همچنین در میزان محبت خودش به نفر اول اغراق می کند. یعنی میتوانیم هر دو را در یک پارامتر بزرگتر از ۱ به نام a ضرب کنیم تا به معادله ۲ برسیم.
حال چون میدانیم جمع S و H خود W می شود میتوانیم معادله را بازنویسی کنیم تا نهایتا به رابطه ی ۳ برسیم.
این رابطه تحول رابطه ی این دو نفر را برای ما مشخص می کند.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment