درد و رنج های ناشی از کرونایی شدن جامعه

محمدباقر تاج الدین

✅جامعۀ ایران حالا به طرز نگران کننده‌ای دچار اپیدمی ویروس کرونا شده است به گونه‌ای که بنابر اعلام مقامات مسئول ۳۳۶ شهر در وضعیت قرمز قرار دارند و تاکنون بیش از ۴ میلیون نفر به این ویروس مبتلا شده‌اند و حدود ۱۰۰ هزار نفر نیز جان خود را از دست داده اند. همین امروز(۱۸ مرداد ماه ۱۴۰۰ خورشیدی) بیش از ۴۰ هزار نفر دچار این ویروس شده و همچنین بیش از ۵ هزار نفر در مراکز درمانی کشور بستری شده اند و با تأسف فراوان تعداد ۵۸۸ نفر نیز در همین روز جان خود را از دست داده اند. اگرچه آمارهای غیر رسمی تعداد مبتلایان و فوت شدگان را بسی بیش از این تعداد اعلام می کنند اما همین آمارهای رسمی نیز بسیار نگران کننده است که سیاستگذاری‌ها و اقدامات فوری و دقیق و علمی را می‌طلبد. بر این موارد باید پیامدها و عواقب مبتلا شدن به این ویروس را نیز افزود از کمبود تخت‌های بیمارستانی گرفته تا کمبود برخی داروها و خدمات درمانی دیگر که خانواده‌ها و اطرافیان بیماران را به شدت نگران و مضطرب می‌سازد. علاوه بر این ضرورت دارد از چندین درد و رنج دیگر در این زمینه به شرح زیر نام برد:
۱.درد و رنج ناشی از هزینه های گزاف بیماری کرونا؛ موضوع بسیار نگران کننده در این زمینه هزینه های به نسبت گزاف این بیماری است که کسر قابل توجهی از افراد جامعه توان پرداخت هزینه های مورد نظر را ندارند. به عبارت دیگر، در حالی که جامعۀ ایران به دلیل وضعیت نابسامان اقتصادی هر روز فقیرتر می شود و طبقۀ متوسط نیز به طبقۀ پایین افزوده می شود و تعداد فقرای جامعه روند افزایشی به خود می گیرد چگونه می توان از این افراد فقیر و محروم انتظار داشت که از پسِ هزینه های گزاف بیماری مورد اشاره بربیایند؟!! در نوشته ای دیگر با عنوان «کرونا و نظام طبقاتی جامعه» این موضوع را بررسیده ام که کرونا بیش از طبقۀ بالای جامعه طبقۀ پایین جامعه را هدف قرار می دهد و برای افراد حاضر در طبقۀ پایین درد و رنج های بسی بیش تری را به دنبال دارد. چرا که افراد طبقۀ پایین جامعه به دلیل گرفتار بودن در تلۀ فقر و محرومیت امکان درمان مطلوب خود را نداشته و بدتر این که در روزهایی که به این بیماری مبتلا می شوند درآمد ناچیز خود را نیز از دست می دهند و شوربختانه امکان برون رفت مناسب و مطلوب از این وضعیت بغرنج را نیز از دست می دهند!!!
۲. درد و رنج از دست دادن شهروندان عزیز؛ از دست دادن شهروندان عزیزمان که این از دست رفتگان اگر سرپرست خانواده هایی هم باشند شرایط را برای بازماندگان بسیار دشوار خواهد کرد. برای مثال سرپرستان خانوارهایی که دارای مشاغل ثابت و با درآمد مناسب نیستند در صورت از دست دادن جان خود هیچ گونه حق و حقوقی برای بازماندگان برجای نمی گذارند و در نتیجه تعداد زیادی از افراد را دچار شرایط دردآوری می کنند. در همین زمینه باید به این موضوع مهم اشاره نمود که افراد دارای مشاغل غیرثابت که برای مثال به صورت روزمزدی کار می کنند مجبورند هر روز در سطح شهر و در مکان های شلوغی چون بازار رفت و آمد کنند که همین موضوع امکان ابتلای آنان به ویروس کرونا را نیز چند برابر می کند. باز هم برای مثال مکانی چون متروها در کلان شهری چون تهران بدترین و خطرناکترین مکان برای آلوده شدن به این ویروس است که شوربختانه هر روزه تعداد بسیار زیادی از شهروندان(به ویژه کارگران و کارکنان ادارات و کارخانجات و بازار و سایر مشاغل آزاد) از این وسیله برای رفت و آمد خود استفاده می کنند!!!
3.درد و رنج ناشی از دوری های اجتماعی و انسانی؛ در شرایط کرونایی و قرنطینه شدن جامعه بسیاری از دوستان، آشنایان، بستگان و حتی اعضای خانواده ها ممکن است به راحتی در کنار یکدیگر قرار نگیرند و همین وضعیت مشکل دیگری چون تنهایی و افسردگی را نیز به وجود آورده است. در این زمینه بدترین وضعیت آن است که یکی از اعضای خانواده دچار ویروس کرونا شود و سایر اعضاء نتوانند او را به درستی ببینند و ملاقات کنند به ویژه بیمارانی که در بخش های آی سی یو در بیمارستان ها بستری می شوند. کسانی بوده اند که متأسفانه با چنین وضعیتی جان خود را از دست داده اند و نتوانستند حتی با اطرافیان خود وداعی هم داشته باشند که این دیگر بسیار دردآور است. واقعیت این است که اگر چنین دوری های اجتماعی و انسانی بخواهد بیش از این تداوم داشته باشد احتمال این که پیامدهای روانی و رفتاری سویی برای افراد به دنبال داشته باشد بسیار زیاد است.




#فرهیختگان، صدای فرزانگان