♦️قصه غصه‌ روستاهای سیستان‌ و بلوچستان روایت خاموش‌شدن تدریجی زندگی است، جایی که خشکسالی‌های پی‌درپی، طوفان‌های شن و نبود آب، خانه‌ها را به ویرانه و کوچه‌ها را به خاطره‌ای دور بدل کرده است. امروز، در میان دیوارهای فرسوده و سقف‌های فرو ریخته، تنها درختان خشک «گز» مانده‌اند که با شاخه‌های نحیف‌شان دیوارها را در آغوش گرفته‌اند؛ آخرین نشانه‌های حیاتی که نمی‌خواهند این سرزمین را ترک کنند.
بحران آب، حق‌آبه‌ از دست‌رفته‌ هامون و فروپاشی کشاورزی، مردمان این روستاها را به مهاجرت واداشته و آنانی را که مانده‌اند، آرام‌آرام از متن زندگی اجتماعی کنار زده است. این تصاویر یادآوری تلخی است از زیستی که فراموش می‌شود، هشداری برای روستاهایی که بی‌صدا خاموش می‌شوند.
این مجموعه عکس از سوی علی عبدلی ثبت شده و در خبرگزاری ایرنا منتشر شده است.