خیلی از شما هنوز جوانید. هنوز میتوانید به روزی امید ببندید، که «دیگر» خواهد شد.
ما اما، نسل بازنده بودیم. ما نسل سوخته نبودیم. ما نسل بازنده بودیم. ما تلاشمان، شور و شوقمان، امیدمان به تغییر و عاملیتمان را در قماری که همهی کارتهایش نشانهگذاری شده بود، باختیم. ما ۲۵ سال، ۳۰ سال جان کندیم که «این» نشود. به خوارترین انتخابها تن دادیم، تلخترین زهرها را نوشیدیم، و درماندهترین روزها را تحمل کردیم، اشک ریختیم، سرود خواندیم، کتک خوردیم، خندیدیم، زبان در کام کشیدیم، دندان روی جگر گذاشتیم و لام تا کام حرف نزدیم، برای پاسداری از باورمان به تغییر، بهترین دوستانمان را از دست دادیم، که این نشود، اما شد. کینهی او از عاملیت ما قویتر بود.
ما را ببخشید بچهها. ما هرچه میتوانستیم کردیم تا این تصویر را به شما تحویل ندهیم اما نشد.
اما میدانیم که شور و شوق و امید شما همه چیز را «دیگر» خواهد کرد. ما یقین داریم که شما از خاکستر این سرزمین خواهید رویید و ایران را و پرومتهی دربند این سرزمین، آزادی را، آزاد خواهید کرد.