♦️رسانه آلمانی «فوکوس آنلاین» گزارش داد دانیلو پتا، طراح اهل شهر اولبیا در جزیره ساردنیای ایتالیا، طرحی برای استفاده از برج‌های بادی سیار با هدف کاهش گرمای شهرها ارائه کرده است. این طرح با الهام از بادگیرهای تاریخی ایرانی، هوای خنک دریا را به خیابان‌ها و میدان‌هایی که بیشترین گرما را دارند هدایت می‌کند.
پتا گفت: «خنک کردن شهرها موضوعی مهم است. کاشت درخت به تنهایی کافی نیست؛ باید یاد بگیریم چگونه جریان هوا را به‌طور هدفمند هدایت کنیم و همزمان سایه بیشتری ایجاد کنیم.» او توضیح داد الگوی این طرح، بادگیرهای چندصدساله ایرانی است که بدون استفاده از برق، ساختمان‌ها را خنک می‌کردند.
بادگیرها از برجسته‌ترین دستاوردهای معماری سنتی ایران به شمار می‌روند؛ سازه‌هایی که قرن‌ها پیش از اختراع سامانه‌های تهویه مکانیکی، با بهره‌گیری از جریان طبیعی هوا، خانه‌ها، آب‌انبارها و بناهای عمومی مناطق گرم و خشک را خنک می‌کردند. این فناوری بدون نیاز به برق یا سوخت و تنها با استفاده از شناخت دقیق جهت باد، اختلاف دما و شرایط اقلیمی، هوای خنک را به فضای داخلی هدایت و هوای گرم را خارج می‌کرد و به یکی از پیشرفته‌ترین نظام‌های تهویه طبیعی در جهان پیشاصنعتی تبدیل شد.
پیشینه بادگیرها در ایران به چند هزار سال پیش بازمی‌گردد و بسیاری از پژوهشگران، ایران را خاستگاه تکامل این فناوری می‌دانند. اوج شکوفایی این سازه‌ها در شهرهای کویری مانند یزد، کرمان، کاشان، نایین، میبد و بم دیده می‌شود. بادگیر باغ دولت‌آباد یزد نیز با ارتفاع بیش از ۳۳ متر، بلندترین بادگیر خشتی شناخته‌شده جهان است و امروزه به‌عنوان یکی از شاخص‌ترین نمادهای نبوغ مهندسی و معماری ایرانی شناخته می‌شود.
@indypersian
پتا گفت: «خنک کردن شهرها موضوعی مهم است. کاشت درخت به تنهایی کافی نیست؛ باید یاد بگیریم چگونه جریان هوا را به‌طور هدفمند هدایت کنیم و همزمان سایه بیشتری ایجاد کنیم.» او توضیح داد الگوی این طرح، بادگیرهای چندصدساله ایرانی است که بدون استفاده از برق، ساختمان‌ها را خنک می‌کردند.
بادگیرها از برجسته‌ترین دستاوردهای معماری سنتی ایران به شمار می‌روند؛ سازه‌هایی که قرن‌ها پیش از اختراع سامانه‌های تهویه مکانیکی، با بهره‌گیری از جریان طبیعی هوا، خانه‌ها، آب‌انبارها و بناهای عمومی مناطق گرم و خشک را خنک می‌کردند. این فناوری بدون نیاز به برق یا سوخت و تنها با استفاده از شناخت دقیق جهت باد، اختلاف دما و شرایط اقلیمی، هوای خنک را به فضای داخلی هدایت و هوای گرم را خارج می‌کرد و به یکی از پیشرفته‌ترین نظام‌های تهویه طبیعی در جهان پیشاصنعتی تبدیل شد.
پیشینه بادگیرها در ایران به چند هزار سال پیش بازمی‌گردد و بسیاری از پژوهشگران، ایران را خاستگاه تکامل این فناوری می‌دانند. اوج شکوفایی این سازه‌ها در شهرهای کویری مانند یزد، کرمان، کاشان، نایین، میبد و بم دیده می‌شود. بادگیر باغ دولت‌آباد یزد نیز با ارتفاع بیش از ۳۳ متر، بلندترین بادگیر خشتی شناخته‌شده جهان است و امروزه به‌عنوان یکی از شاخص‌ترین نمادهای نبوغ مهندسی و معماری ایرانی شناخته می‌شود.
@indypersian
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment