#سخنرانی #سخنرانی_آنلاین #چکیده
✅ قراردادگرایی دربارۀ همزمانی و هستی‌شناسی رویدادها
🗣 حسن امیری‌آرا(موسسه‌ی پژوهشی حکمت و فلسفه ایران)
🖋 رایشنباخ در کتاب فلسفۀ مکان و زمان (1928)، و بعدها گرونباوم در کتاب مسائل فلسفی مکان و زمان (1973)، استدلال میکنند تعریف رابطۀ همزمانی با فرایند همزمانسازی استاندارد، از طریق ارسال سیگنال از یک موضع، الف، به موضعِ مکانی دیگر، ب، و بازگشت دوبارۀ آن به موضعِ الف (در یک چهارچوب لخت)، مبتنی است بر قراردادی ناظر به یکسانی سرعت سیگنال در جهات مختلف. از نظر آنها، اولاً، این قرارداد یگانه قرارداد ممکن نیست و، ثانیاً، بدون لحاظ کردن قراردادی دربارۀ سرعت یک‌سویۀ سیگنال، در تعریف همزمانی نوعی دور وجود خواهد داشت: همزمانی به تعیین سرعت یک‌سویۀ سیگنال وابسته است، و تعیین سرعت یک‌سویۀ سیگنال به همزمانی وابسته است. مطابق تزِ قراردادگرایی، در نتیجۀ این دور، نمی‌توان بدون پذیرفتنِ قراردادی دربارۀ سرعت یک‌سویۀ سیگنال، یک رویدادِ «یکتا» را در الف، به‌عنوان رویدادِ هم‌زمان با رویدادی دیگر در ب، مشخص کرد، و بنابراین مؤلفهای قراردادی در رابطۀ همزمانی حاضر است: همزمانی دو رویدادِ مکان‌گونه جداشده (spacelike separated) (در یک چهارچوب لخت) امری است قراردادی و صرفاً به رابطۀ علی میان رویدادها مقید است. بهنظر میرسد یکی از نتایج دور فوق آن است که اندازهگیری سرعت یک‌سویۀ سیگنال علیالاصول ممکن نیست.
برخی فیلسوفان تلاش کردند این نتیجه را دست‌مایۀ دفاع از هستی‌شناسی مطلوب خود کنند. از یک سو، ادعا شده است نتیجۀ فوق، استدلال بهسودِ اصالت سرمدیت (Eternalism) را، که پیش‌تر مبتنی بر نسبیت همزمانی طرح شده بود، تقویت میکند. از سوی دیگر، استدلال شده است نتیجۀ فوق اِمکان دفاع از اصالت حال (Presentism) یا اصالت حال و گذشته را فراهم میکند.
در این سخنرانی ابتدا تلاش میکنم تزِ قراردادگرایی را توضیح دهم و سپس دو استدلال دربارۀ هستی‌شناسی رویدادها را، که بر دور پیش‌گفته متمرکزند، و ظاهراً نتایج متضاد دارند، گزارش کنم.
📆 چهارشنبه 24 اردیبهشت 1399؛ ساعت 14
❗️ جهت شرکت در این سخنرانی، در زمان جلسه وارد لینک زیر شده و گزینه‌ی "مهمان" را انتخاب بفرمایید:
📎 https://b2n.ir/philsci-lecture
———————
🆔: @philsharif
✅ قراردادگرایی دربارۀ همزمانی و هستی‌شناسی رویدادها
🗣 حسن امیری‌آرا(موسسه‌ی پژوهشی حکمت و فلسفه ایران)
🖋 رایشنباخ در کتاب فلسفۀ مکان و زمان (1928)، و بعدها گرونباوم در کتاب مسائل فلسفی مکان و زمان (1973)، استدلال میکنند تعریف رابطۀ همزمانی با فرایند همزمانسازی استاندارد، از طریق ارسال سیگنال از یک موضع، الف، به موضعِ مکانی دیگر، ب، و بازگشت دوبارۀ آن به موضعِ الف (در یک چهارچوب لخت)، مبتنی است بر قراردادی ناظر به یکسانی سرعت سیگنال در جهات مختلف. از نظر آنها، اولاً، این قرارداد یگانه قرارداد ممکن نیست و، ثانیاً، بدون لحاظ کردن قراردادی دربارۀ سرعت یک‌سویۀ سیگنال، در تعریف همزمانی نوعی دور وجود خواهد داشت: همزمانی به تعیین سرعت یک‌سویۀ سیگنال وابسته است، و تعیین سرعت یک‌سویۀ سیگنال به همزمانی وابسته است. مطابق تزِ قراردادگرایی، در نتیجۀ این دور، نمی‌توان بدون پذیرفتنِ قراردادی دربارۀ سرعت یک‌سویۀ سیگنال، یک رویدادِ «یکتا» را در الف، به‌عنوان رویدادِ هم‌زمان با رویدادی دیگر در ب، مشخص کرد، و بنابراین مؤلفهای قراردادی در رابطۀ همزمانی حاضر است: همزمانی دو رویدادِ مکان‌گونه جداشده (spacelike separated) (در یک چهارچوب لخت) امری است قراردادی و صرفاً به رابطۀ علی میان رویدادها مقید است. بهنظر میرسد یکی از نتایج دور فوق آن است که اندازهگیری سرعت یک‌سویۀ سیگنال علیالاصول ممکن نیست.
برخی فیلسوفان تلاش کردند این نتیجه را دست‌مایۀ دفاع از هستی‌شناسی مطلوب خود کنند. از یک سو، ادعا شده است نتیجۀ فوق، استدلال بهسودِ اصالت سرمدیت (Eternalism) را، که پیش‌تر مبتنی بر نسبیت همزمانی طرح شده بود، تقویت میکند. از سوی دیگر، استدلال شده است نتیجۀ فوق اِمکان دفاع از اصالت حال (Presentism) یا اصالت حال و گذشته را فراهم میکند.
در این سخنرانی ابتدا تلاش میکنم تزِ قراردادگرایی را توضیح دهم و سپس دو استدلال دربارۀ هستی‌شناسی رویدادها را، که بر دور پیش‌گفته متمرکزند، و ظاهراً نتایج متضاد دارند، گزارش کنم.
📆 چهارشنبه 24 اردیبهشت 1399؛ ساعت 14
❗️ جهت شرکت در این سخنرانی، در زمان جلسه وارد لینک زیر شده و گزینه‌ی "مهمان" را انتخاب بفرمایید:
📎 https://b2n.ir/philsci-lecture
———————
🆔: @philsharif
1 comment
Iman Firoozi
بسیار عالی
Log in to comment