📌👆... بعد از حذف تیم پرتغال، خیلی ها در مورد علتش یک حرف مشترک می‌زدند؛ این که رونالدو آنقدری که باید توپ بهش نرسید.
● می‌گفتند طبیعی است دیگر، وقتی مهاجم را تغذیه نکنی، حتی اگر رونالدو هم باشد، نمی‌تواند معجزه کند.

● آخر بازی هم تصویری که از همه بیشتر دیده شد، تنهایی رونالدو بود که داشت اشک می‌ریخت.

● من ولی به یک چیزی فکر کردم. همین رونالدو توی رئال مادرید سال‌ها آقای گل شد، رکورد شکست و جام برد، نه فقط چون از بقیه بهتر بود؛ چون هم‌تیمی‌هایی داشت که مدام برایش موقعیت می‌ساختن، توپ رو بهش می‌رسوندن و باعث می‌شدن کاری را انجام بدهد که درآن بهترین است.

● فکر می‌کنم توی زندگی هم خیلی وقت‌ها قضیه همین است.

● شاید مهم‌تر از اینکه چه توانایی‌هایی داری، این است که کنار چه آدم هایی ایستادی؛ آدمایی که برای تو موقعیت می‌سازند یا فرصت‌های تو را می‌سوزانند؟ وقتِ زمین خوردنت کنارت می‌مانند یا آرام کنار می‌کشند؟

● من به این نتیجه رسیدم بعضی از مسیرها با تلاش یک نفره طی نمی‌شوند و حقیقت این است که خیلی از ما هیچ کسی را کنار خودمون نداشتیم و مجبور بودیم همه این مسیر رو تنها بریم؛ تنهایی موقعیت خلق کنیم، تنهایی گل بزنیم، تنهایی بجنگیم و وقتی هم نمی‌شده، مجبور بودیم تنهایی اشک بریزیم.

● پس بیاییم یک کاری کنیم؛ بیشتر از همیشه برای آن چیزی که تنهایی به دست آوردیم به خودمون افتخار کنیم. چون قطعاً مثل رونالدو، لیاقتش رو داریم.
آری،همین وبس؟!
https://t.me/ExecutiveManagement

Comments

Be the first to add a comment