باز هم پیام شاهنشاه را در جواب #فورد خواندم (دیشب هم خوانده بودم) راستی و از تمام قلب به شاه دعا کردم. بالاخره شاهنشاه ما به جایی رسیده که با شجاعت مشت به دهن رئیس جمهوری آمریکا بکوبد. اگر این مسائل را بشود به ملت گفت به نظرم همۀ مردم همین احساس مرا پیدا کنند، ولی نزاکتهای دیپلماتیک مانع است ولی مردم ایران سالها بعد پی خواهند برد که چه پیشوایی داشته اند. عصری شاهنشاه به [همایون] بهادری تلفن فرموده بودند که این جواب مرا به اطلاع نخست وزیر هم برسانید. من مطمئن هستم که نخست وزیر{هویدا} وقتی آن را بخواند از ترس به سر جای خود خشک خواهد شد. بعد فرموده بودند به وزیر خارجه و سفیر شاهنشاه در واشنگتن هم اطلاع بدهید اما من هنوز مریض هستم و تب من که خروار آمد به مثقال هم خارج نمی شود. اهمیتی ندارد اما مطالعه در اشخاصی که از من احوالپرسی کرده اند و می کنند به عمل آوردم از این لیست بالا بلند، #دوست_واقعی دو سه نفرند، مثل [علینقی] کنی {علینقی} اسدی و یکی دو سه نفر دیگر و خواهرم و اقوام. بقیه تمام یا صاحب توقع یا طالب جاه اند. به خصوص طالبان جاه بسیار خنده دار هستند. اینها هنوز خیال می کنند من نخست وزیر خواهم شد و آنها در دستگاه من وزیر، غافل از این که چیزی که در مخیّله ی خودم هرگز نمی گذرد همین مسئله است، نه حُبّ جاهش را دارم و نه قدرت تحمل آن را.