✳️ شعر هجایی یا سیلابی (syllabic)

دلِ من یه روز به دریا زد و رفت
پشت‌پا به رسم دنیا زد و رفت

پاشنهٔ کفشِ فرارُو ورکشید
آستینِ همتُ‌و بالا زد و رفت

یه‌دفه بچه شد و تنگِ غروب
سنگ توی شیشهٔ فردا زد و رفت

حیوونی تازگی آدم شده‌بود
به سرش هوای حوّا زد و رفت

دفترِ گذشته‌ها رُو پاره کرد
نامهٔ فرداها رو تا زد و رفت

زنده‌ها خیلی براش کهنه بودن
خودشُ‌و تو مرده‌ها جا زد و رفت

هوای تازه دلش می‌خواس، ولی
آخرش توی غبارا زد و رفت

دنبالِ کلیدِ خوش‌بختی می‌گشت
خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت

(محمدعلی بهمنی)

🔑 این #سروده از نوعِ #ترانه است. هر مصراعش یازده هجا دارد، اما هجاهای کوتاه و بلندِ مصراع‌هایش تطابق ندارند. شعر یا ترانه‌ای که این ویژگی را داشته‌باشد، یعنی مبنای آن تنها تساویِ تعداد هجاهاست نه کمیتِ آن‌ها، #هجایی یا سیلابی (syllabic) نام دارد. به این نوع وزن، #وزن_عددی هم می‌گویند.
🔹 اشعار و ترانه‌های #فارسی_میانه (ازجمله #زبان_پهلوی) از این نوع است. هم‌چنین، وزنِ بیشترِ ترانه‌ها و شعرهای محلیِ ایران از این دست است.
🔹 خوب است بدانید که #وزن_شعر_فرانسوی هم، به‌طور معمول، عددی (numérique) است.

❇️ برگرفته از : کانال « ساده‌نویسی »

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment