🔴اینجا کسی آرزویی ندارد
🔴کودکانی که حتی شناسنامه ندارند
✍️روایتی غم‌انگیز از توسعه‌نیافتگی مناطقی از ایران:
🔸اینجا کسی آرزویی ندارد. اگر آرزویی هم هست ، داشتن نیازهای اولیه زندگی است، یک لقمه غذا، کمی آب، یک جفت کفش و …. اینجا کودکان عمو پورنگ را نمی‌شناسند، چون تلوزیونی نیست ، معنای داستان و کتاب خواندن را نمی‌دانند چون مدرسه نرفته‌اند و اینجا تفریح کودکان خلاصه شده به سراغ طبیعت رفتن ؛ طبیعتی که به خاطر خشکسالی رنجور شده و هرازگاهی که بارانی می‌آید شور و نشاط کودکانه برای بازی با آب موج می زند، غافل از اینکه کودکی که به گودال آب یا به زبان محلی«هوتک» وارد شد شاید در گل و لای غرق شود چون کودکان آموزشی نداشتند که چگونه از خود محافظت کنند تا غرق نشوند و اگر وسایل بازی بود شاید اوقات فراغت را با بازی کم خطر سپری می‌کردند و … محرومیت، کودکان روستاها را سخت در آغوش گرفته است.
🔹حتی شناسنامه ندارند تا یارانه‌ای بگیرند و سهام عدالتی یا عضو کمیته امداد یا بهزیستی شوند تا با گرسنگی مقابله کنند و به مدرسه بروند. وقتی سوال میکنی چه می‌خواهی چه آرزویی داری، حرفی برای گفتن ندارند شاید از محرومیت خجالت می‌کشند که بگویند ما هیچی نداریم و آرزوی ما داشتن یک بشقاب غذای گرم است یا یک وعده غذای گوشتی.
🔸رنج کارگری بیداد می‌کند؛ کارگری برای کار کشاورزی ماهی ۲۰۰ هزار تومان و حداکثر ۴۰۰ هزارتومان. چون پدر خانواده یا مرد خانواده شناسنامه ندارد که استخدام شود یا خودش نمی‌تواند کسب و کاری داشته باشد، چون نمی‌تواند وامی بگیرد و مهارتی کسب کند و مجوزی و مالکیتی داشته باشد و برایش خوداشتغالی و کارآفرینی معنایی ندارد.
🔹روستای کمو بازار، روستای گراگی و… نمونه‌هایی از روستاهای محروم شهرستان چابهار هستند. شهرستان چابهار یکی از شهرستانهای استان سیستان وبلوچستان است و دارای بندر تجاری آزاد اما گویی از شاخص‌های توسعه پایدار نصیبی نبرده است.
متن کامل این گزارش خواندنی فاطمه پاسبان، پژوهشگر اقتصادی را در تجارت‌نیوز بخوانید:
🌐 yon.ir/xIvTH
@tejaratnews
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
🔴کودکانی که حتی شناسنامه ندارند
✍️روایتی غم‌انگیز از توسعه‌نیافتگی مناطقی از ایران:
🔸اینجا کسی آرزویی ندارد. اگر آرزویی هم هست ، داشتن نیازهای اولیه زندگی است، یک لقمه غذا، کمی آب، یک جفت کفش و …. اینجا کودکان عمو پورنگ را نمی‌شناسند، چون تلوزیونی نیست ، معنای داستان و کتاب خواندن را نمی‌دانند چون مدرسه نرفته‌اند و اینجا تفریح کودکان خلاصه شده به سراغ طبیعت رفتن ؛ طبیعتی که به خاطر خشکسالی رنجور شده و هرازگاهی که بارانی می‌آید شور و نشاط کودکانه برای بازی با آب موج می زند، غافل از اینکه کودکی که به گودال آب یا به زبان محلی«هوتک» وارد شد شاید در گل و لای غرق شود چون کودکان آموزشی نداشتند که چگونه از خود محافظت کنند تا غرق نشوند و اگر وسایل بازی بود شاید اوقات فراغت را با بازی کم خطر سپری می‌کردند و … محرومیت، کودکان روستاها را سخت در آغوش گرفته است.
🔹حتی شناسنامه ندارند تا یارانه‌ای بگیرند و سهام عدالتی یا عضو کمیته امداد یا بهزیستی شوند تا با گرسنگی مقابله کنند و به مدرسه بروند. وقتی سوال میکنی چه می‌خواهی چه آرزویی داری، حرفی برای گفتن ندارند شاید از محرومیت خجالت می‌کشند که بگویند ما هیچی نداریم و آرزوی ما داشتن یک بشقاب غذای گرم است یا یک وعده غذای گوشتی.
🔸رنج کارگری بیداد می‌کند؛ کارگری برای کار کشاورزی ماهی ۲۰۰ هزار تومان و حداکثر ۴۰۰ هزارتومان. چون پدر خانواده یا مرد خانواده شناسنامه ندارد که استخدام شود یا خودش نمی‌تواند کسب و کاری داشته باشد، چون نمی‌تواند وامی بگیرد و مهارتی کسب کند و مجوزی و مالکیتی داشته باشد و برایش خوداشتغالی و کارآفرینی معنایی ندارد.
🔹روستای کمو بازار، روستای گراگی و… نمونه‌هایی از روستاهای محروم شهرستان چابهار هستند. شهرستان چابهار یکی از شهرستانهای استان سیستان وبلوچستان است و دارای بندر تجاری آزاد اما گویی از شاخص‌های توسعه پایدار نصیبی نبرده است.
متن کامل این گزارش خواندنی فاطمه پاسبان، پژوهشگر اقتصادی را در تجارت‌نیوز بخوانید:
🌐 yon.ir/xIvTH
@tejaratnews
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment