⭕️ایران پس از هفت ماه جنگ: ترازنامه‌ای از دستاوردها و خسارت‌ها
📌قدرت ایران تقریباً در همه زمینه‌ها تضعیف شده است؛ بااین‌حال، این کشور هنوز در مهم‌ترین حوزه‌هایی که برای همسایگانش اهمیت دارند، شکست نخورده است: تنگه هرمز، اورانیوم و نیروهای نیابتی
♦️اینکه بپرسیم آیا ایران «شکست خورده است» یا نه ما را به جایی نمی‌رساند. اگر منظور از شکست فروپاشی حکومت باشد، پاسخ بی‌گمان منفی است. حکومت ایران همچنان پابرجاست. علی خامنه‌ای از قدرت کنار نرفت، بلکه در نخستین روز کارزار نظامی آمریکا و اسرائیل، در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، در حمله هوایی اسرائیلی کشته شد؛ حمله‌ای که ده‌ها تن از فرماندهان ارشد نظامی و رهبران سیاسی را نیز به کام مرگ کشاند.
پسر او، مجتبی خامنه‌ای، در هشتم مارس جانشین او شد. بنا بر گزارش‌ها، او به‌شدت مجروح شده، تاکنون در انظار عمومی ظاهر نشده و بر اساس گزارش سرویس پژوهشی کنگره آمریکا، از طریق دستورهای دست‌نویسی که از طریق پیک‌ها به دست دیگران می‌رسند، حکومت می‌کند. کتابخانه مجلس عوام بریتانیا نیز به دیدگاه تحلیلگرانی اشاره می‌کند که معتقدند ایران به‌سوی الگویی از رهبری مشترک حرکت کرده است؛ الگویی که در آن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نقش پررنگی دارد.
رهبری جمهوری اسلامی ایران از رأس ضربه خورد، اما حکومت پابرجا ماند. این تمایز اهمیت دارد، زیرا نشان می‌دهد پرسش درست این نیست که آیا حکومت دوام آورده است یا نه، بلکه این است که جایگاه قدرت آن اکنون، در سطح منطقه‌ای و در چارچوب یک نظام چندقطبی، در مقایسه با موقعیتش با پیش از حملات چگونه است.
برای پاسخ دادن به این پرسش باید ترازنامه‌ای را بررسی کنیم از آنچه به دست آمده، آنچه از دست رفته و آنچه هنوز تعیین تکلیف نشده است. اگر تصویر را به‌طور کامل در نظر بگیریم، ترازنامه نشان می‌دهد که قدرت ایران تقریبا در همه زمینه‌ها تضعیف شده است؛ با این حال، این کشور هنوز در مهم‌ترین حوزه‌هایی که برای همسایگانش اهمیت دارند، شکست نخورده است: تنگه هرمز، اورانیوم و نیروهای نیابتی.
خسارت‌های ایران
۱) بازدارندگی و نفوذ نظامی فرامرزی با تکیه به نیروهای متعارف: ارزیابی اولیه من مبنی بر کاهش شدید توان ایران در اعمال قدرت فرامرزی، کماکان درباره سازوکارهای نظامی متعارف این کشور صدق می‌کند.
بیشتر بخوانید...
🖌 دیدگاهی از رابین لرد
@indypersian
📌قدرت ایران تقریباً در همه زمینه‌ها تضعیف شده است؛ بااین‌حال، این کشور هنوز در مهم‌ترین حوزه‌هایی که برای همسایگانش اهمیت دارند، شکست نخورده است: تنگه هرمز، اورانیوم و نیروهای نیابتی
♦️اینکه بپرسیم آیا ایران «شکست خورده است» یا نه ما را به جایی نمی‌رساند. اگر منظور از شکست فروپاشی حکومت باشد، پاسخ بی‌گمان منفی است. حکومت ایران همچنان پابرجاست. علی خامنه‌ای از قدرت کنار نرفت، بلکه در نخستین روز کارزار نظامی آمریکا و اسرائیل، در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، در حمله هوایی اسرائیلی کشته شد؛ حمله‌ای که ده‌ها تن از فرماندهان ارشد نظامی و رهبران سیاسی را نیز به کام مرگ کشاند.
پسر او، مجتبی خامنه‌ای، در هشتم مارس جانشین او شد. بنا بر گزارش‌ها، او به‌شدت مجروح شده، تاکنون در انظار عمومی ظاهر نشده و بر اساس گزارش سرویس پژوهشی کنگره آمریکا، از طریق دستورهای دست‌نویسی که از طریق پیک‌ها به دست دیگران می‌رسند، حکومت می‌کند. کتابخانه مجلس عوام بریتانیا نیز به دیدگاه تحلیلگرانی اشاره می‌کند که معتقدند ایران به‌سوی الگویی از رهبری مشترک حرکت کرده است؛ الگویی که در آن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نقش پررنگی دارد.
رهبری جمهوری اسلامی ایران از رأس ضربه خورد، اما حکومت پابرجا ماند. این تمایز اهمیت دارد، زیرا نشان می‌دهد پرسش درست این نیست که آیا حکومت دوام آورده است یا نه، بلکه این است که جایگاه قدرت آن اکنون، در سطح منطقه‌ای و در چارچوب یک نظام چندقطبی، در مقایسه با موقعیتش با پیش از حملات چگونه است.
برای پاسخ دادن به این پرسش باید ترازنامه‌ای را بررسی کنیم از آنچه به دست آمده، آنچه از دست رفته و آنچه هنوز تعیین تکلیف نشده است. اگر تصویر را به‌طور کامل در نظر بگیریم، ترازنامه نشان می‌دهد که قدرت ایران تقریبا در همه زمینه‌ها تضعیف شده است؛ با این حال، این کشور هنوز در مهم‌ترین حوزه‌هایی که برای همسایگانش اهمیت دارند، شکست نخورده است: تنگه هرمز، اورانیوم و نیروهای نیابتی.
خسارت‌های ایران
۱) بازدارندگی و نفوذ نظامی فرامرزی با تکیه به نیروهای متعارف: ارزیابی اولیه من مبنی بر کاهش شدید توان ایران در اعمال قدرت فرامرزی، کماکان درباره سازوکارهای نظامی متعارف این کشور صدق می‌کند.
بیشتر بخوانید...
🖌 دیدگاهی از رابین لرد
@indypersian
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment