عشق است آن دزدی كه او از شحنگان دل می‌برد! *
چند ماه پیش سه تن از ادیبان دانشگاه شهید باهنر کرمان در کانال «گاهنامهٔ ادبی» (اینجا را ببینید) به عالم تحقیق معرفی شدند و صیت سخنشان در بسیط زمین رفت. در آن زمان گمان نگارنده و شاید دیگر خوانندگان آن مطلب این بود که هنرنمایی ادیبان یادشده در همان حد و حجم است و بس، اما اخیراً مقاله‌ای از ایشان دیدم که نشان می‌دهد این بزرگواران منتهای همت خود را تنها صرف زبان فارسی نفرموده‌اند، بلکه زبان انگلیسی را هم به احسان خویش مورد عنایت قرار داده‌اند.
به جنگ زمین سربه‌سر تاختی
کنون بآسمان نیز پرداختی
اما شرح ماجرا: در بهمن‌ماه ۱۳۹۱ (فوریهٔ ۲۰۱۳) خانم نازنین نیّری، دانشجوی کارشناسی ارشد ادبیات انگلیسی دانشگاه شیراز، به راهنمایی خانم دکتر فریده پورگیو از پایان‌نامۀ خود با عنوان زیر دفاع کرده‌اند (اینجا را ببینید):
A Study of Satire in William Blake's Songs of Innocence and of Experience
در سال ۱۴۰۰ (۲۰۲۱ میلادی)، آقایان محمدامین احسانی اصطهباناتی (دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان)، دکتر عنایت‌الله شریف‌پور (نویسندۀ مسئول مقاله، دانشیار زبان و ادبیات فارسی همان دانشگاه) و دکتر محمدرضا صرفی (استادتمام زبان و ادبیات فارسی همان دانشگاه)، یعنی ادبای سه‌گانه‌ای که پیش‌تر از ایشان یاد کردیم، مقاله‌ای با عنوان The Study of Satire in William Blake's Poetry در نشریهٔ PalArch’s Journal of Archaeology of Egypt / Egyptology منتشر فرموده‌اند (اینجا را ببینید). نمی‌دانم که موضوع مقاله چه ربطی به آن مجلۀ باستان‌شناسی مصری دارد اما مسئلهٔ اصلی این است که استادان و دانشجوی دکترای دانشگاه شهید باهنر، تمام متن مقاله (تمام به معنای دقیق کلمه) را از پایان‌نامۀ خانم نیّری قرض گرفته‌اند و فقط گاهی یادشان نرفته‌است که بعضی کلمات مترادف را (یا آنچه را مترادف می‌پنداشته‌اند) جایگزین کنند. فقط برای نمونه جملات آغاز چکیدهٔ دو متن را ملاحظه بفرمایید:
This study makes use of different theories of satire and Bakhtin's theory of language and genre theory in order to give a new picture of satire in William Blake's Songs of Innocence and of Experience.
عبارت بالا که در چکیدهٔ پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد خانم نازنین نیری آمده، در مقالۀ عالمانه باهنریان، تبدیل به عبارت زیر شده‌است:
This research uses different hypotheses of humor and Bakhtin language hypothesis (exchange) to give another picture of humor in Blake's tunes of guiltlessness and experience.
ادبای باهنر در هنرنمایی تا آنجا پیش رفته‌اند که حتی نام اثر مشهور مرحوم بلیک را نیز بنا به دانش و خلاقیت خود تغییر داده‌اند!
اما اهمیت تخلفی چنین آشکار و گسترده، وقتی بیشتر می‌شود که می‌خوانیم: دانشگاه شهید باهنر کرمان یکی از دانشگاه‌های بزرگ و مادر ایران است، «براساس فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی چشمگیر دانشگاه در طول ۴۰ سال گذشته، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، دانشگاه شهید باهنر کرمان را در زمرهٔ دانشگاه‌های برتر ایران می‌شناسد» و بنا به اعلام پایگاه شورای عالی انقلاب فرهنگی، این دانشگاه در رتبه‌بندی وزارت علوم در سال ۱۳۹۹ در بین ۱۰ دانشگاه برتر جامع ایران قرار گرفته‌است (دانشگاه‌های صنعتی جداگانه رتبه‌بندی شده‌اند).
حال سؤال اینجاست که چطور در دانشگاه شهید باهنر کرمان تاکنون کسی و مسئولی متوجه این حجم از تخلف علمی نشده‌است؟ (بگذریم از نشریاتی که این روزها فقط وسیلهٔ کسب نام و نان برخی شده‌اند). شاید هم بهتر و بیشتر از ما می‌دانند اما مصلحتی در کار است. مصلحتی که این روزها با نام مسئولان و صاحب‌منصبانی گره خورده که نه‌تنها پاسخگوی اعمال خود نیستند که به هر شیوه‌ای از سوی بالادستان و زیردستان خود، هرکدام به بهانه‌ای و منفعتی، حمایت می‌شوند. آنچه این ظن را تقویت می‌کند فهرستی از مسئولیت‌های آقای دکتر عنایت‌الله شریف‌پور، نویسندۀ مسئول مقالات سرقتی پرتعداد و مشترک با آقای احسانی اصطهباناتی است؛ تا آنجا که از اندک جست‌وجویی در گوگل و منابع رسمی دانشگاه برمی‌آید (بیشترش را غیر از خود ایشان، فقط خدا می‌داند):
---------------------------------------------
*مصراعی است از مولوی.
ادامه در فرستهٔ بعد
👉 t.me/dast_be_naqd 👈
چند ماه پیش سه تن از ادیبان دانشگاه شهید باهنر کرمان در کانال «گاهنامهٔ ادبی» (اینجا را ببینید) به عالم تحقیق معرفی شدند و صیت سخنشان در بسیط زمین رفت. در آن زمان گمان نگارنده و شاید دیگر خوانندگان آن مطلب این بود که هنرنمایی ادیبان یادشده در همان حد و حجم است و بس، اما اخیراً مقاله‌ای از ایشان دیدم که نشان می‌دهد این بزرگواران منتهای همت خود را تنها صرف زبان فارسی نفرموده‌اند، بلکه زبان انگلیسی را هم به احسان خویش مورد عنایت قرار داده‌اند.
به جنگ زمین سربه‌سر تاختی
کنون بآسمان نیز پرداختی
اما شرح ماجرا: در بهمن‌ماه ۱۳۹۱ (فوریهٔ ۲۰۱۳) خانم نازنین نیّری، دانشجوی کارشناسی ارشد ادبیات انگلیسی دانشگاه شیراز، به راهنمایی خانم دکتر فریده پورگیو از پایان‌نامۀ خود با عنوان زیر دفاع کرده‌اند (اینجا را ببینید):
A Study of Satire in William Blake's Songs of Innocence and of Experience
در سال ۱۴۰۰ (۲۰۲۱ میلادی)، آقایان محمدامین احسانی اصطهباناتی (دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان)، دکتر عنایت‌الله شریف‌پور (نویسندۀ مسئول مقاله، دانشیار زبان و ادبیات فارسی همان دانشگاه) و دکتر محمدرضا صرفی (استادتمام زبان و ادبیات فارسی همان دانشگاه)، یعنی ادبای سه‌گانه‌ای که پیش‌تر از ایشان یاد کردیم، مقاله‌ای با عنوان The Study of Satire in William Blake's Poetry در نشریهٔ PalArch’s Journal of Archaeology of Egypt / Egyptology منتشر فرموده‌اند (اینجا را ببینید). نمی‌دانم که موضوع مقاله چه ربطی به آن مجلۀ باستان‌شناسی مصری دارد اما مسئلهٔ اصلی این است که استادان و دانشجوی دکترای دانشگاه شهید باهنر، تمام متن مقاله (تمام به معنای دقیق کلمه) را از پایان‌نامۀ خانم نیّری قرض گرفته‌اند و فقط گاهی یادشان نرفته‌است که بعضی کلمات مترادف را (یا آنچه را مترادف می‌پنداشته‌اند) جایگزین کنند. فقط برای نمونه جملات آغاز چکیدهٔ دو متن را ملاحظه بفرمایید:
This study makes use of different theories of satire and Bakhtin's theory of language and genre theory in order to give a new picture of satire in William Blake's Songs of Innocence and of Experience.
عبارت بالا که در چکیدهٔ پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد خانم نازنین نیری آمده، در مقالۀ عالمانه باهنریان، تبدیل به عبارت زیر شده‌است:
This research uses different hypotheses of humor and Bakhtin language hypothesis (exchange) to give another picture of humor in Blake's tunes of guiltlessness and experience.
ادبای باهنر در هنرنمایی تا آنجا پیش رفته‌اند که حتی نام اثر مشهور مرحوم بلیک را نیز بنا به دانش و خلاقیت خود تغییر داده‌اند!
اما اهمیت تخلفی چنین آشکار و گسترده، وقتی بیشتر می‌شود که می‌خوانیم: دانشگاه شهید باهنر کرمان یکی از دانشگاه‌های بزرگ و مادر ایران است، «براساس فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی چشمگیر دانشگاه در طول ۴۰ سال گذشته، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، دانشگاه شهید باهنر کرمان را در زمرهٔ دانشگاه‌های برتر ایران می‌شناسد» و بنا به اعلام پایگاه شورای عالی انقلاب فرهنگی، این دانشگاه در رتبه‌بندی وزارت علوم در سال ۱۳۹۹ در بین ۱۰ دانشگاه برتر جامع ایران قرار گرفته‌است (دانشگاه‌های صنعتی جداگانه رتبه‌بندی شده‌اند).
حال سؤال اینجاست که چطور در دانشگاه شهید باهنر کرمان تاکنون کسی و مسئولی متوجه این حجم از تخلف علمی نشده‌است؟ (بگذریم از نشریاتی که این روزها فقط وسیلهٔ کسب نام و نان برخی شده‌اند). شاید هم بهتر و بیشتر از ما می‌دانند اما مصلحتی در کار است. مصلحتی که این روزها با نام مسئولان و صاحب‌منصبانی گره خورده که نه‌تنها پاسخگوی اعمال خود نیستند که به هر شیوه‌ای از سوی بالادستان و زیردستان خود، هرکدام به بهانه‌ای و منفعتی، حمایت می‌شوند. آنچه این ظن را تقویت می‌کند فهرستی از مسئولیت‌های آقای دکتر عنایت‌الله شریف‌پور، نویسندۀ مسئول مقالات سرقتی پرتعداد و مشترک با آقای احسانی اصطهباناتی است؛ تا آنجا که از اندک جست‌وجویی در گوگل و منابع رسمی دانشگاه برمی‌آید (بیشترش را غیر از خود ایشان، فقط خدا می‌داند):
---------------------------------------------
*مصراعی است از مولوی.
ادامه در فرستهٔ بعد
👉 t.me/dast_be_naqd 👈
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment