سیروس ابراهیم‌زاده؛ خاموشی یک صدای متفاوت در تئاتر، تلویزیون و سینمای ایران
🔸سیروس ابراهیم‌زاده، نمایشنامه‌نویس، صداپیشه و از کارگردانان و بازیگران باسابقهٔ سینما، تئاتر و تلویزیون ایران که در سن ۸۹سالگی در آمریکا درگذشت، جزو نسلی از هنرمندان ایرانی بود که نمایش و سینما را نه صرفاً یک شاخه از سرگرمی، بلکه یکی از پایه‌های فرهنگ مدرن می‌دانستند و در کنار این هنر، به ادبیات، ترجمه و رابطهٔ میان هنرمند و جامعه نیز توجه داشتند.
🔸سیروس ابراهیم‌زاده که در ۱۲ فروردین ۱۳۱۶ در اردبیل متولد شد، در کودکی به همراه خانواده به تهران نقل مکان کرد و در همان دوران تحصیل در دبستان علاقهٔ خود به هنر را بروز می‌داد:
او بعدها در جلسه‌ای که از سوی نشریهٔ بخارا در تهران برگزار شد، گفت که از خوش‌اقبالی بزرگ او، همکلاسی‌شدن با «هژیر داریوش» در دورهٔ ششم ابتدایی بود. هر دو با هم انجمن نمایش تشکیل دادند و یک روزنامهٔ هفتگی طراحی کردند.
🔸ابراهیم‌زاده گفت: «شاید قلم من در نوشتن کتاب‌ها و دست‌نوشته‌ها مدیون روزنامه‌دیواری دوران کودکی‌ام باشد.»
🔸ابراهیم‌زاده در دانشگاه تهران زبان و ادبیات انگلیسی خواند و سپس برای ادامهٔ تحصیل در زمینهٔ تئاتر به بریتانیا رفت، اما مسیر حرفه‌ای ابراهیم‌زاده از اوایل دههٔ ۱۳۳۰ در ایران شروع شد.
🔸او که صدای خاصی داشت، در سال ۱۳۳۳ وارد رادیو شد و حدود ۱۰ سال در این رسانه فعالیت کرد. در این دوره با چهره‌هایی چون ایرج گرگین، رضا سیدحسینی، عبدالله توکل، تورج فرازمند، محمد قاضی و فهمیه راستکار همکاری داشت.
🔸در همین دوره بود که کار دوبلاژ یا صداپیشگی را نیز آغاز کرد. علی مصلح، روزنامه‌نگار و منتقد سینما، در این زمینه به رادیو فردا می‌گوید: «در واقع خیلی‌ها آقای ابراهیم‌زاده را با صدایش به یاد می‌آورند. یک زنگ و لحن خاصی در صدایش بود که همه‌جا تکرار می‌شد.»
🔸 گزارش کامل را در وب‌سایت رادیوفردا بخوانید.
@RadioFarda
🔸سیروس ابراهیم‌زاده، نمایشنامه‌نویس، صداپیشه و از کارگردانان و بازیگران باسابقهٔ سینما، تئاتر و تلویزیون ایران که در سن ۸۹سالگی در آمریکا درگذشت، جزو نسلی از هنرمندان ایرانی بود که نمایش و سینما را نه صرفاً یک شاخه از سرگرمی، بلکه یکی از پایه‌های فرهنگ مدرن می‌دانستند و در کنار این هنر، به ادبیات، ترجمه و رابطهٔ میان هنرمند و جامعه نیز توجه داشتند.
🔸سیروس ابراهیم‌زاده که در ۱۲ فروردین ۱۳۱۶ در اردبیل متولد شد، در کودکی به همراه خانواده به تهران نقل مکان کرد و در همان دوران تحصیل در دبستان علاقهٔ خود به هنر را بروز می‌داد:
او بعدها در جلسه‌ای که از سوی نشریهٔ بخارا در تهران برگزار شد، گفت که از خوش‌اقبالی بزرگ او، همکلاسی‌شدن با «هژیر داریوش» در دورهٔ ششم ابتدایی بود. هر دو با هم انجمن نمایش تشکیل دادند و یک روزنامهٔ هفتگی طراحی کردند.
🔸ابراهیم‌زاده گفت: «شاید قلم من در نوشتن کتاب‌ها و دست‌نوشته‌ها مدیون روزنامه‌دیواری دوران کودکی‌ام باشد.»
🔸ابراهیم‌زاده در دانشگاه تهران زبان و ادبیات انگلیسی خواند و سپس برای ادامهٔ تحصیل در زمینهٔ تئاتر به بریتانیا رفت، اما مسیر حرفه‌ای ابراهیم‌زاده از اوایل دههٔ ۱۳۳۰ در ایران شروع شد.
🔸او که صدای خاصی داشت، در سال ۱۳۳۳ وارد رادیو شد و حدود ۱۰ سال در این رسانه فعالیت کرد. در این دوره با چهره‌هایی چون ایرج گرگین، رضا سیدحسینی، عبدالله توکل، تورج فرازمند، محمد قاضی و فهمیه راستکار همکاری داشت.
🔸در همین دوره بود که کار دوبلاژ یا صداپیشگی را نیز آغاز کرد. علی مصلح، روزنامه‌نگار و منتقد سینما، در این زمینه به رادیو فردا می‌گوید: «در واقع خیلی‌ها آقای ابراهیم‌زاده را با صدایش به یاد می‌آورند. یک زنگ و لحن خاصی در صدایش بود که همه‌جا تکرار می‌شد.»
🔸 گزارش کامل را در وب‌سایت رادیوفردا بخوانید.
@RadioFarda
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment