🍀هر یک از ما زیر سیطره مفهوم «آفرینش» هستیم. دلیلی در دست نیست که چرا باید به دنیا آمده باشیم. ما تصادف محض هستیم و به هیچگونه در طرح اشیا ضروری نیستیم. بی اجازه خودمان به درون هستی پرتاب شده ایم و بدون اجازه خودمان از آن اخراج می شویم؛ همه ما ازین پرتاب شدگی نفرت داریم و از درماندگی ترحم انگیز خودمان در سیلاب شکلها، رنج می بریم و به تدریج به تحلیل می رویم. اندیشه مرگ، ناگزیر زندگیمان را تیره می کند و گرچه تا حدی آزادی احساس می کنیم ولی این آزادی به باری که بر دوش داریم می افزاید چون مسئولیت آنچه را که انجام می دهیم به گردنمان می اندازد.

می توان گفت که «نگرانی»، تقریباً در کاملترین شکل خود جوهر «آگاهی» است. «اضطراب» دست از سرمان بر نمی دارد، چرا که می توانیم به پیش و پس بنگریم. ما در جستجو و تشنه ی دلگرمی و امنیت هستیم. در میان جمع زندگی می کنیم، اما هر تک تک مان با تمام وجود احساس تنهایی و درماندگی می کنیم.

شرایط کنونی ما از قرنهای نخستین بدتر است، چرا اکنون برای بسیاری از ما، خدا دیگر یک خدای «زنده» نیست. عرصه ی هستی غیرشخصی شده است و دیگر نه پناهگاهی وجود دارد و نه وعده رستگاری؛ ما که به وقوع فنای خویش وقوف داریم، خردمندانه ترین واکنش مان پذیرفتن کامل سرنوشت خویش به عنوان بخشی از نظام طبیعت و وجه اشتراک آن برای همه انسانها است. تنهایی خود را می توانیم با میل «بودن با دیگران» و پذیرش مسئولیت ها و توجه و مراقبت متقابل تسکین دهیم.
ما می توانیم با صرف نظر کردن از لذتهای دنیوی و گردن نهادن به اخلاقیات خودساخته، گناهمان را کمتر کنیم.
{شاید} گردن نهادن به مجموعه ای از قوانین، عالیترین شکل آزادی است".




(تفسیرهای زندگی: مارتین هایدگر | نویسندگان: ویل و آریل دورانت | ترجمه: ابراهیم مشعری٬ نشر نیلوفر)
@renaissancetranslate