گزارش شرق فرزندآوری با ضرب و زور امکان پذیر نیست / خبرآنلاین
طرح جوانی جمعیت با انتقاد گسترده جامعه دانشگاهی و فعالان حوزه خانواده مواجه شده در این خصوص خانم سیمین کاظمی جمعیت‌شناس و جامعه‌شناس سلامت به شرق میگوید: «قانون جوانی جمعیت با رویکرد مهندسی فرهنگی جامعه طراحی و تصویب شد و مشخص است که چنین رویکردی جایگاهی برای تمایل، اختیار و انتخاب افراد قائل نیست. گویا جامعه متشکل از اشیای بی‌شکل و فاقد شعوری است که مهندسان فرهنگی هر طور بخواهند، حق دارند و می‌توانند به رفتار آنها شکل بدهند. ازاین‌رو مخصوصا برای زنان به‌عنوان شهروندان درجه دوم، حق کنترل بر بدنشان نقض می‌شود و به‌عنوان ابزار تولیدمثل در خدمت دولت نگریسته می‌شوند که باید از حق انتخاب و تصمیم‌گیری در حوزه بارداری محروم شوند. با تشدید نظارت بر بارداری و زایمان، حفظ حریم خصوصی مردم براساس سطح برخورداری‌شان از منابع مالی ممکن خواهد بود. با چنین قانونی اعتماد مردم به بهداشت و درمان دولتی کاهش خواهد یافت و افراد توانگر به بخش خصوصی مراجعه خواهند کرد که براساس پولی که می‌پردازند به آنها حق انتخاب خواهد داد».
«با وجود شکاف طبقاتی عمیق و گسترده و شیوع فقر در جامعه، این اجبارها و فشارها و نقض حریم خصوصی عمدتا دامن‌گیر بخشی از جامعه می‌شود که ثروت و منابع لازم برای عبور از ممنوعیت‌ها و محدودیت‌ها را ندارند. سزارین، سقط جنین، پیشگیری از بارداری و غربالگری بیش از پیش به امتیازاتی تبدیل می‌شوند که در اختیار طبقه ممتاز قرار می‌گیرند و فقرا از آن محروم‌تر می‌شوند. تأثیرش بر فرودستان، تولد کودکان ناخواسته و با ناهنجاری‌های کروموزومی و عوارض بارداری و زایمان و سقط جنین ناامن برای زنان خواهد بود. بار اصلی این طرح بر دوش فقرا و بخش آسیب‌پذیر جمعیت است و اگر قرار باشد تأثیری داشته باشد به جمعیت این بخش می‌افزاید و هم‌زمان به بازتولید فقر می‌انجامد».
درحال‌حاضر رویکرد رسمی درباره این موضوع با بزرگ‌نمایی توأم است و مسئله به گونه‌ای بازنمایی می‌شود که گویا تا چند دهه دیگر قرار است یک انقراض بزرگ نسلی صورت بگیرد. درصورتی‌که با همین نرخ کنونی افزایش جمعیت هم، تجدید نسل جمعیت به‌طور آرام و پیوسته پیش خواهد رفت».
اما اظهار نظر خانم شهلا کاظمی‌پور قابل تامل است . این جمعیت‌شناس که در در گفت‌وگو با «شرق» با تأیید بحران جمعیتی در کشور گفت: «بحثی که مطرح می‌شود این است که کشورهای دیگر هم حدود 60 تا 70 سال پیش کاهش پیدا کرد و متعاقب آن به خاطر سالخوردگی جمعیت، مرگ‌ومیر زیاد شد و رشد جمعیت آنها به صفر و منفی رسید. برای همین آنها سیاست‌های تعدیل ساختاری جمعیت و مهاجرت و افزایش جمعیت را در دستور کار قرار دادند. کشور ما هم شبیه به کشورهای پیشرفته مثل اروپا و آسیای جنوب شرقی، به نظر می‌رسد این روند ادامه‌دار است. پیش از آنکه ما به آن مرحله نهایی برسیم دولتمردان ما سیاست‌هایی را اتخاذ کرده‌اند که درباره درستی یا نادرستی آن باید در آینده نظر داد ».!!!!!!
نکته قابل تامل این است که وقتی بحث درباره خطر اضمهلال یک جامعه با تولد کودکان معلول و ایدزی است حرف زدن از آینده بی معناست .، وقتی با وجود مخاطرات شیوع بیماری های مقاربتی همچون ایدز و هپاتیت ؛ صحبت از ممنوع کردن دسترسی رایگان و آسان به وسایل پیشگیری در یک جامعه برای طبقات فقیر و بسیار فقیر در حاشیه شهرها و روستاها در میان است چگونه می توان بحت آینده را مطرح کرد؟ این مخاطرات و آسیبها غیرقابل جبران است و هزینه های بسیار سنگین مادی و روانی به جامعه تحمیل می کند که ظاهرا از دید ارائه دهندگان و تصویب کنندگان این طرح ( که نه غم نان و سلامتی دارند و نه خبر از لایه های فقر) به کلی انکار شده است. آیا اضافه کردن میلیونها کودک فقیر، بیمار و معلول با والدین نابهنجار همان جمعیتی است که این سرزمین را پایدار نگه می دارد؟
🆔 @RuralWomenIssues
طرح جوانی جمعیت با انتقاد گسترده جامعه دانشگاهی و فعالان حوزه خانواده مواجه شده در این خصوص خانم سیمین کاظمی جمعیت‌شناس و جامعه‌شناس سلامت به شرق میگوید: «قانون جوانی جمعیت با رویکرد مهندسی فرهنگی جامعه طراحی و تصویب شد و مشخص است که چنین رویکردی جایگاهی برای تمایل، اختیار و انتخاب افراد قائل نیست. گویا جامعه متشکل از اشیای بی‌شکل و فاقد شعوری است که مهندسان فرهنگی هر طور بخواهند، حق دارند و می‌توانند به رفتار آنها شکل بدهند. ازاین‌رو مخصوصا برای زنان به‌عنوان شهروندان درجه دوم، حق کنترل بر بدنشان نقض می‌شود و به‌عنوان ابزار تولیدمثل در خدمت دولت نگریسته می‌شوند که باید از حق انتخاب و تصمیم‌گیری در حوزه بارداری محروم شوند. با تشدید نظارت بر بارداری و زایمان، حفظ حریم خصوصی مردم براساس سطح برخورداری‌شان از منابع مالی ممکن خواهد بود. با چنین قانونی اعتماد مردم به بهداشت و درمان دولتی کاهش خواهد یافت و افراد توانگر به بخش خصوصی مراجعه خواهند کرد که براساس پولی که می‌پردازند به آنها حق انتخاب خواهد داد».
«با وجود شکاف طبقاتی عمیق و گسترده و شیوع فقر در جامعه، این اجبارها و فشارها و نقض حریم خصوصی عمدتا دامن‌گیر بخشی از جامعه می‌شود که ثروت و منابع لازم برای عبور از ممنوعیت‌ها و محدودیت‌ها را ندارند. سزارین، سقط جنین، پیشگیری از بارداری و غربالگری بیش از پیش به امتیازاتی تبدیل می‌شوند که در اختیار طبقه ممتاز قرار می‌گیرند و فقرا از آن محروم‌تر می‌شوند. تأثیرش بر فرودستان، تولد کودکان ناخواسته و با ناهنجاری‌های کروموزومی و عوارض بارداری و زایمان و سقط جنین ناامن برای زنان خواهد بود. بار اصلی این طرح بر دوش فقرا و بخش آسیب‌پذیر جمعیت است و اگر قرار باشد تأثیری داشته باشد به جمعیت این بخش می‌افزاید و هم‌زمان به بازتولید فقر می‌انجامد».
درحال‌حاضر رویکرد رسمی درباره این موضوع با بزرگ‌نمایی توأم است و مسئله به گونه‌ای بازنمایی می‌شود که گویا تا چند دهه دیگر قرار است یک انقراض بزرگ نسلی صورت بگیرد. درصورتی‌که با همین نرخ کنونی افزایش جمعیت هم، تجدید نسل جمعیت به‌طور آرام و پیوسته پیش خواهد رفت».
اما اظهار نظر خانم شهلا کاظمی‌پور قابل تامل است . این جمعیت‌شناس که در در گفت‌وگو با «شرق» با تأیید بحران جمعیتی در کشور گفت: «بحثی که مطرح می‌شود این است که کشورهای دیگر هم حدود 60 تا 70 سال پیش کاهش پیدا کرد و متعاقب آن به خاطر سالخوردگی جمعیت، مرگ‌ومیر زیاد شد و رشد جمعیت آنها به صفر و منفی رسید. برای همین آنها سیاست‌های تعدیل ساختاری جمعیت و مهاجرت و افزایش جمعیت را در دستور کار قرار دادند. کشور ما هم شبیه به کشورهای پیشرفته مثل اروپا و آسیای جنوب شرقی، به نظر می‌رسد این روند ادامه‌دار است. پیش از آنکه ما به آن مرحله نهایی برسیم دولتمردان ما سیاست‌هایی را اتخاذ کرده‌اند که درباره درستی یا نادرستی آن باید در آینده نظر داد ».!!!!!!
نکته قابل تامل این است که وقتی بحث درباره خطر اضمهلال یک جامعه با تولد کودکان معلول و ایدزی است حرف زدن از آینده بی معناست .، وقتی با وجود مخاطرات شیوع بیماری های مقاربتی همچون ایدز و هپاتیت ؛ صحبت از ممنوع کردن دسترسی رایگان و آسان به وسایل پیشگیری در یک جامعه برای طبقات فقیر و بسیار فقیر در حاشیه شهرها و روستاها در میان است چگونه می توان بحت آینده را مطرح کرد؟ این مخاطرات و آسیبها غیرقابل جبران است و هزینه های بسیار سنگین مادی و روانی به جامعه تحمیل می کند که ظاهرا از دید ارائه دهندگان و تصویب کنندگان این طرح ( که نه غم نان و سلامتی دارند و نه خبر از لایه های فقر) به کلی انکار شده است. آیا اضافه کردن میلیونها کودک فقیر، بیمار و معلول با والدین نابهنجار همان جمعیتی است که این سرزمین را پایدار نگه می دارد؟
🆔 @RuralWomenIssues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment