| موری روتبارد

کافی‌ست بفهمیم که هیچ دولتی از خود هیچ پولی ندارد. هر پرداختی دولت (به هر شکلی، یارانه، خدمات رایگان، و...) به هزینه‌ی شهروندان و با مالیات (به هر شکلی، مالیات‌های مستقیم، تورّم و...) انجام می‌گیرد؛ به‌عبارتی، بهای این پرداخت‌ها پیشتر و یا بعدتر، و چندین برابر و به‌زور، از شهروندان ستانده خواهد شد. از این لحاظ میان دو سارق تفاوتی نیست؛ سارقی که جان «مردان» را مصادره، و سپس بهای خریدش را طلب می‌کند، و سارقی که «مردمان» را مجبور به پرداخت مالیات می‌کند، و در غیر این‌صورت مجازات آن زندان و مصادره‌ی اموال است.

مالیات دزدی است، هرچند دامنه‌ی آن چنان بزرگ است که هیچ تبهکاری نمی‌تواند به چنین دزدی‌ای امیدوار باشد. مالیات مصادره‌ی اجباری اموال ساکنان و اتباع دولت است. برای خواننده‌ی بدبین تلاش آموزنده‌ای خواهد بود که تعریفی از مالیات ارائه کند که شامل سرقت نشود. دولت، همچون دزدان، به زور اسلحه پولی را مطالبه می‌کند؛ اگر مالیات‌دهنده از پرداخت سر باز زند، دارایی او به‌زور مصادره می‌شود، و اگر در برابر این غارت ایستادگی کند، دستگیر و تیرباران می‌شود.


✅ @karkhone