#مهدی_فاتحی :
وقتی برایم مسجل شد دیگر با این شکل نوشتن و فکر کردن امکان چاپ کتابی ندارم چیزی بین من و خانه‌ام خراب شد. پلی که من را به خانه می‌رساند. در آن سکوت، در خلوت مخاطب، غربت و دلتنگی تحمل‌ناپذیر حسی از تبعید در من ریشه دواند. اما خیلی زود به خودم آمدم و انگیزه زنده ماندن در تنها فرصت دست داده کمکم کرد. اندیشه و باور به اینکه تنها وقتی این تبعید و غربت را بپذیرم و کوتاه بیایم به واقعیت می‌پیوندد. می‌دانستم برای رها کردن این حس باید بیش از همیشه بنویسم. بهتر و بیشتر به خودم مطمئن شدم. تصمیم گرفتم بنویسم و منتشر کنم به هر شکل ممکن و تن به وضع موجود ندهم.

تصمیمی که انگار همه ما با هم گرفته بودیم. هر کدام به شکلی کارهای‌مان را منتشر کردیم من و مهسا به شکل دیگری، مهسا پای کارهایش با هزینه‌هایی که داد محکم ایستاد، امیر احمدی حالا به زبان دیگر، حامد در مهاجرت، امیرحسین به شکل دیگر...و امروز همگی ما هنوز زنده‌ایم و می‌نویسیم. ما زیر بار این تحمیل و انحصار ذهن دیگران نماندیم و به قول گلشیری امروز آنچه از گذشتگان به دست ما رسیده به نسل بعد منتقل می‌کنیم