⭕️ ۳۰ هزار مجرم آزاد در جست‌وجوی دادستان‌ها و قاضی‌های افغانستان

📌 در پی فروپاشی حکومت پیشین افغانستان، طالبان با رسیدن به شهرها، در نخستین اقدام، هزاران زندانی را از زندان‌ها آزاد کردند


♦️عالیه عزیزی که در حکوت پیشین افغانستان مدیر زندان زنان هرات بود، پس از نزدیک به دو ماه بیکاری و نشستن در خانه، تماسی دریافت کرد و از او دعوت شد تا سر کار بازگردد. شخصی که با عالیه تماس گرفته بود، خود را یک مقام محلی طالبان معرفی کرد. این شخص به عالیه گفت که نظم جدید برقرار شده و مانند گذشته در بخش زنان در زندان هرات، به کار او به عنوان مدیر نیاز دارند. این مقام طالبان به عالیه عزیزی گفت به کار بازگردد چون آنان پلیس و کارمند زن ندارند و نگهداری زنان زندانی بدون همکاری او ناممکن است. عالیه صبح روز شنبه، به امید اینکه دوباره کار خواهد کرد، به اداره زندان‌ هرات، جایی که سال‌ها مدیر بخش زنان بود رفت. عالیه عزیزی از همان ساعتی که به درخواست مقام محلی طالبان به زندان زنان هرات رفت، تا امروز (سه‌شنبه) ناپدید است. تلاش‌های خانواده عالیه برای ردیابی او بی‌نتیجه مانده است.

یک همکار سابق عالیه عزیزی به ایندیپندنت فارسی گفت که مقام‌های محلی طالبان از سرنوشت او اظهار بی‌اطلاعی کرده‌اند. مشخص نیست که عالیه عزیزی را طالبان بازداشت کرده یا زندانی‌هایی که در پی فروپاشی حکومت از زندان‌ آزاد شدند، او را ربوده‌اند.

این اتفاق در حالی رخ می‌دهد که اخبار اعدام صحرایی و ترور قاضی‌ها و دادستان‌های حکومت پیشین افغانستان هر از چند گاهی به شبکه‌های اجتماعی درز می‌کند. طالبان‌ رویدادهای امنیتی را به‌شدت سانسور می‌کند و مقام‌های امنیتی طالبان هیچ کانال ارتباطی برای برقراری تماس با رسانه‌ها ندارند. محراب‌الدین عظیمی، دادستان پیشین، و برادرش دوم اکتبر در کابل ترور شدند. طالبان هیچ جزئیاتی از ترور این دو برادر به رسانه‌ها نداده است.

در پی فروپاشی حکومت پیشین افغانستان، طالبان با رسیدن به شهرها، در نخستین اقدام، هزاران زندانی را از زندان‌ها آزاد کردند. بیشتر افرادی که در زندان‌های حکومت پیشین افغانستان نگهداری می‌شدند، قاچاقچیان مواد مخدر، متهمان به قتل، آدم‌ربایان، متهمان به تجاوز و سارقان مسلح بودند. آزادی این افراد که شمارشان ۳۰ هزار تن گفته می‌شود، زندگی هزاران دادستان، قاضی و زندانبان را که هیچ حامی و پشتیبانی در نظام طالبانی ندارند، با خطر جدی مواجه کرده است.

عبدالصمد پیمان پنج سال در بخش نظارت کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان کار کرد و یکی از برنامه‌های هفتگی او بررسی اوضاع زندانیان در زندان‌های افغانستان بود. او پرونده‌های زندانیان را از نزدیک بررسی می‌کرد و موظف بود بر اجرای احکام نظارت کند. عبدالصمد پس از فروپاشی حکومت پیشین افغانستان، از خانه‌اش در شهر فراه متواری شد؛ چون فردای آن روز، دو تن از زندانیان که او پرونده‌های آنان را بررسی کرده بود، در جست‌وجوی او بودند. عبدالصمد که علاوه بر کار در کمیسیون حقوق بشر، چند مجموعه داستان نیز منتشر کرده است، به ایندیپندنت فارسی گفت: «خانه و خانواده‌ام را از دست داده‌ام و شبیه یک آواره به سختی شب و روز می‌گذرانم.»

ادامه مطلب...

🖌 مختار وفایی