یکی از خطرات رابطه‌ی جنسی بچه است، و بچه یک جسم سه‌کیلویی معمولی نیست، بلکه، از منظر تکاملی، علت وجودی ماست. هر بار که زنی در گیر رابطه‌ی جنسی با مردی بشود از دو جهت قمار کرده است: ممکن است خود را به سالیان سال مراقبت مادری محکوم کرده باشد؛ علاوه بر آن ممکن است شریکش او را ترک کند که در این صورت او خود را به مراقبت مادری یک‌تنه محکوم کرده است. زن در حال درگیرکردن بخشی از خروجی محدود تولید مثلی خود با خزانه‌ی ژنی و آینده‌ی مرد است، و همزمان در حال از دست‌دادن شانس نزدیکی باد مردی است که شاید چه به لحاظ ژن‌ها و چه آینده قرعه‌ی بهتری به نامش خورده باشد. اما مرد، اگرچه ممکن است هرچه در توان دارد به پای بچه‌ای که در راه است بریزد، اما شاید هم شریکش را در این‌باره فریب داده باشد.

با این حال ماجرا به زن و مرد درگیر رابطه ختم نمی‌شود. همان‌گونه که جانگ در جای دیگری شکایت کرده است، دو نفر در تخت‌خواب هرگز تنها نیستند. آن‌ها در ذهن خود همواره با والدین‌شان، عشق‌های گذشته‌شان، و رقبای واقعی و خیالی‌شان درگیر هستند. به بیان دیگر، اشخاص ثالث نیز درباره‌ی نتایج احتمالی رابطه‌ی جنسی ذی‌نفع به شمار می‌روند. رقبای رومانتیک مرد یا زن، که اکنون به واسطه‌ی نزدیکی این دو سرشان بی‌کلاه مانده است، برای حسادت به آنان دلایل خود را دارند. اگر منافع اشخاص ثالث را لحاظ کنیم می‌توان بهتر درک کرد که چرا رابطه‌ی جنسی تقریباً در تمام دنیا در خفا رخ می‌دهد. سایمونز اشاره می‌کند از آن‌جا که موفقیت تولید مثلی مرد اکیداً محدود به میزان دسترسی او به زنان است، در ذهن مرد رابطه‌ی جنسی همواره کالایی نایاب است. بنابراین رابطه‌ی جنسی به همان دلیل در خلوت رخ می‌دهد که در جریان یک قحطی خوراک در خلوت خورده می‌شود: برای پیشگیری از بروز حسادت‌های مخاطره‌آمیز.

اما تخت‌خواب هنوز شلوغ‌تر از این می‌شود: هر فرزند یک زن و مرد، نوه‌ی دو زن و دو مرد دیگر نیز هست. والدین از این بابت به موفقیت تولید مثلی اولادشان علاقه‌مندند که در نهایت موفقیت تولید مثلی خودشان محسوب می‌شود. همچنین محدودیت تولید مثلی ماده قیمت گرانی دارد و از این رو برای پدران و برادران در جوامع سنتی پدرسالار منبعی با ارزش به شمار می‌رود. آنان می‌توانند یک دختر یا خواهر را با زن یا منابع اضافی معاوضه کنند، و از این رو منافع‌شان ایجاب می‌کند که مانع باردارشدن زن از هر مردی جز مشتری مورد نظر آنان شوند. بنابراین افزون بر شوهر یا دوست‌پسر، پدر و برادران زن نیز بر فعالیت جنسی او نظارت دارند. غربی‌ها از طرز برخورد رژیم طالبان با زنان افغان در بازه‌ی زمانی ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۱ وحشت‌زده شدند، چرا که زنان برقع می‌پوشیدند و از کارکردن، مدرسه‌رفتن، و ترک منزل بدون همراه منع می‌شدند. ویلسون و دالی نشان داده‌اند که قوانین و سنت‌هایی با هدف مشابه - یعنی تسلط مرد بر رفتار جنسی زنان و دخترانش - در طول تاریخ و در بسیاری جوامع، از جمله جامعه‌ی خود ما، متداول بوده است. چه بسیارند پدران دختران جوانی که این فکر از ذهن‌شان گذر کرده که شاید برقع گزینه‌ی چندان نامطلوبی هم نباشد.

اگر صرفاً عقلانی به مسئله نگاه کنیم، مخاطره‌آمیزبودن رابطه‌ی جنسی ناسازه محسوب می‌شود چرا که در عصر حقوق زنان و پیشگیری از بارداری افسارهای کهنه‌ی تکامل بایست دیگر پوسیده باشد. باید، اگر اراده کردیم، بتوانیم رابطه‌ی جنسی بی‌قید و شرط داشته باشیم. نباید چنین مسائلی را بیش از خوردن و خوابیدن دستمایه‌ی شایعه، موسیقی، رمان، شوخی سخیف، یا عواطف شدید قرار دهیم. این حقیقت که انسان‌ها با حساب و کتاب داروینی بچه‌هایی که دیگر متولد نمی‌شوند همچنان دست به گریبانند، خود گواهی است بر گستردگی نفوذ ذات بشر.

📘 #لوح_سپید
✍️استیون پینکر
📄 ۲۵۶-۲۵۷

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ