چه فرزندان خُفته در خونی در آغوش داری ای مادرم ایران بانو گاهی تاریخ را ورق میزنند و میخوانند بعضی دیگر به مانند تو ایران بانو و فرزندانت این تاریخ را زندگی میکنند چه دردی چه بغضی چه دل خونی مادرم داری که گر زبان داشتی گوش فلک از ناله‌هایت کَر میشد و جهان در مقابل تنهاییت خون میگریست به یاد فرزن ایران