بزرگ نمایی یا سوپرمن سازی

در عالم سیاست، یکی از شگردهای کثیف و قدیمی برای بزرگ‌نمایی کاری یا شخصی این بوده است که شروع می‌کنند به ساخت مستند خاطرات شفاهی که عموما فاقد اعتبار می‌باشند. افراد مختلف جلو دوربین و میکروفن رسانه‌های وابسته حاضر می‌شوند و از دست پاکی، رشادت و انسان دوستی یا اعجاب‌انگیز بودن کار‌های انجام شده قصه‌ می‌بافند که اکثر آنها دارای تناقضات است. مثلاً توت‌ها را که استفاده شخصی شده حساب می‌کنند یا در کاخ کرملین نماز می‌خوانده و... اما در همین قصه‌ها به تناقضات پاکی محل نماز یا همراه بودن وسایل برگزاری نماز مانند مهر آن هم هنگام ملاقات با پوتین و عبور از بازرسی کاخ و همچنین اساس وجود تنقلات روی میز کار بر می‌خوریم که همان شخصیت واقعی یا کار معمولی انجام شده را هم مخدوش می‌نماید.
امروزه با وجود رسانه‌‌های مجازی مستقل، دیگر این شگرد قدیمی کارآمد نیست. چون رفتار و عملکرد شخص یا کار مورد نظر به صورت تصویری قابل جستجو و مشاهده است و قصه‌گویی جعلی بیشتر اثر مخرب دارد.
به عنوان مثال، در دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی برای جلوگیری از اسطوره شدن ارنستو چگوارا چریک و انقلابی آمریکای لاتین که چهره‌ای جهانی شده بود، آمریکا شخصیت کارتونی سوپرمن و بتمن و ... را خلق کرد، اما محبوبیت این آزادی‌خواه تا به امروز پابرجا مانده است.

@designmanufacturing