✍«معنا در معماری ایرانی »
بخشی از مقاله برگرفته از رساله دکتری:
هنرمند معنوی کسی است که در کار خود
« آنی» دارد.
درک آن برای حاضرین آرامش و طمأنینه را به ارمغان میآورد و دریافتی است که به درجات مخاطب از معرفت شناسی و تجربیات روحانی او بستگی تام دارد این پیام از آنجایی که از عالم روح ساطع شده و هنرمند تنها عامل ارتباطی آن است طبیعتا،بی زمان و بیمکان بوده و در هر تجربه و حضور نو به نو میشود و همیشه حاضر است
میزان توفیق اثر به دو عامل بستگی دارد اول میزان دستیابی هنرمند و یا صناعتگر به ذخیره الهی و یا میزان تقرب او به حق و حقیقت و همچنین میزان برخوردداری مخاطبین از ذخایر معنوی و روحانی که سبب کشف و تجربه باطن وپیامهای درونی اثر میشود.
معمار ایرانی قبل از هر چیز انسانی توحیدی است و کسی است که اثرش را برای رضای خدا و خلق خدا میسازد و این نهایت امید اوست که عملش مورد قبول واقع شود
پس بیعلت نیست که در پای آثار ارزشمند معماری این سرزمین چنین کتیبههایی دیده میشود
«عمل حقیر فقیر سراپا تقصیر محتاج به رحمت خداوند.....»
✍دکتر سید محمد خسرو صحاف. دکتری معماری، استاد دانشکده هنر و معماری، عضوهیات علمی دانشگاه آزاد مشهد
#همیارمعمار
https://t.me/+tCs4TIirt0k5ODRk