⭕️ انسان و خشکسالی؛ متهمان کوچ اجباری حیوانات
📌 چگونه می‌توان از ورود حیوانات به حاشیه‌های انسانی جلوگیری کرد و تلفات ناشی از آن را به حداقل رساند؟
♦️در کش و قوس بر سر آغاز حضوری و یا مجازی سال تحصیلی جدید، ورود خرسی سیاه به مدرسه‌ای در شهر رودان، هر چند واکنش مفرح کاربران شبکه‌های اجتماعی را درپی داشت اما موجب بروز نگرانی‌هایی نیز شد که با سوالی کوتاه، خواهان اطلاع از سرنوشت خرس سیاه مدرسه‌ای بودند: زنده است یا کشته شده؟
هر چند این گزینه مرگ و زندگی این‌بار و به واسطه حضور بموقع محیط‌بانان با زنده‌گیری خرس و رها کردن آن در طبیعت همراه شد، اما تقابل انسان و حیوان همیشه با چنین پایان خوشی همراه نیست. حضور حیوانات در حریم انسان‌ها سابقه خوبی ندارد و این مواجهه که در اصطلاح تعارض نامیده می‌شود، همواره تلفات و زیان‌هایی متوجه هر دو دسته کرده است. کاهش این تعارض میان انسان و حیوان از مهم‌ترین دغدغه‌های سالیان اخیر طرفداران حقوق حیوانات بوده است. نهادهای فوق معتقدند با فرهنگ‌سازی و آگاهی درباره چگونگی برخورد با حیوانی که به حریم انسانی وارد شده است، می‌توان میزان تلفات این تقابل خونین را که با ورود حیوان برای دستیابی به آب و غذایی به محوطه جریمه انسان آغاز می‌شود، کاهش داد؛ خاصه آن که آب و خوراک طبیعی جانوران، بر اثر فعالیت‌های انسان‌ها و خشکسالی‌های پی در پی از بین رفته است و حیوان به ناچار برای تامین آن از محیط امن خود خارج، و وارد حیطه‌ای می‌شود که انسان در مرزهایش به کمین نشسته است.
چرا حیوانات وارد حریم انسان می‌شوند؟
گرسنگی و تشنگی را مهم‌ترین عامل ورود حیوانات به حریم انسان‌ها می‌دانند. خشکسالی‌های پی در پی، کمبود طعمه و از بین رفتن زیست‌گاه‌های طبیعی حیوانات، از دیگر عواملی است که حیوان در نبود آن و برای رفع نیازهای خود وارد حاشیه خطرناک مرزهای انسانی می‌شود. دست‌اندازی بشر به طبیعت با شکار بی‌رویه و ساخت‌وساز و تصرف جنگل‌ها و مراتع، باعث کوچکتر شدن زیستگاه حیوانات شده است و چرخه حیاتی آن‌ها را برهم زده است. در نتیجه، حیوان برای ارتزاق راهی جز راهی شدن به سوی آبادی‌ها نمی‌یابد. چنان سفرهایی البته بی‌خطر نیست و می‌تواند به مرگ حیوان منجر شود. برخی از این حیوانات پناه‌جو در عین نیاز به آب و إذا، به دام شکارچیان سودجو هم می‌افتند و برای گوشت و پوستشان شکار می‌شوند. این عمل هرچند بارها با انتقاد حامیان حیوانات و مراجع حفاظتی محیط‌زیست مواجه شده است، اما بحران معیشتی سال‌های اخیر باعث شده است تا وجه اخلاقی کشتن حیوان تشنه و گرسنه، کمرنگ‌تر از همیشه شود. حیواناتی که زمانی به راحتی در زیستگاه خود زندگی می‌کردند، به سبب زمین‌خواری و کوه‌خواری و اشغالگری‌هایی از این دست، ورودشان به حواشی آبادی‌های انسانی افزایشی چشمگیر داشته است.
بحران خشکسالی و وقوع خشک‌ترین تابستان نیم‌قرن اخیر ایران، گلوی حیوانات را بیش از پیش فشرده و آن‌ها را وادار به نزدیک شدن به محدوده شهرها و روستاها کرده است. تنها در اصفهان نزدیک به ۱۶ هزار راس آهو به دلیل نبود علوفه و خشک شدن چشمه‌ها، به ناچار قلمرو خود را ترک، و به سمت آبادی‌ها کوچ کرده‌اند. در چنین شرایطی، بسیاری سازمان محیط‌زیست را مسئول نجات حیوانات می‌دانند، زیرا معتقدند که آن نهاد می‌تواند با تامین آب و علوفه این موجودات، از کوچ و تلف شدن آن‌ها جلوگیری کند. اما آن درخوایت و آرزو با کمبود بودجه سازمان محیط‌زیست برای خرید علوفه و آب مورد نیاز حیوانات، از بین می‌رود تا در نهایت جانوران آب و غذای خود را در مزارع و سکونت‌گاه‌های انسانی بجویند.
ادامه مطلب...
🖌 هادی کی‌کاووسی
📌 چگونه می‌توان از ورود حیوانات به حاشیه‌های انسانی جلوگیری کرد و تلفات ناشی از آن را به حداقل رساند؟
♦️در کش و قوس بر سر آغاز حضوری و یا مجازی سال تحصیلی جدید، ورود خرسی سیاه به مدرسه‌ای در شهر رودان، هر چند واکنش مفرح کاربران شبکه‌های اجتماعی را درپی داشت اما موجب بروز نگرانی‌هایی نیز شد که با سوالی کوتاه، خواهان اطلاع از سرنوشت خرس سیاه مدرسه‌ای بودند: زنده است یا کشته شده؟
هر چند این گزینه مرگ و زندگی این‌بار و به واسطه حضور بموقع محیط‌بانان با زنده‌گیری خرس و رها کردن آن در طبیعت همراه شد، اما تقابل انسان و حیوان همیشه با چنین پایان خوشی همراه نیست. حضور حیوانات در حریم انسان‌ها سابقه خوبی ندارد و این مواجهه که در اصطلاح تعارض نامیده می‌شود، همواره تلفات و زیان‌هایی متوجه هر دو دسته کرده است. کاهش این تعارض میان انسان و حیوان از مهم‌ترین دغدغه‌های سالیان اخیر طرفداران حقوق حیوانات بوده است. نهادهای فوق معتقدند با فرهنگ‌سازی و آگاهی درباره چگونگی برخورد با حیوانی که به حریم انسانی وارد شده است، می‌توان میزان تلفات این تقابل خونین را که با ورود حیوان برای دستیابی به آب و غذایی به محوطه جریمه انسان آغاز می‌شود، کاهش داد؛ خاصه آن که آب و خوراک طبیعی جانوران، بر اثر فعالیت‌های انسان‌ها و خشکسالی‌های پی در پی از بین رفته است و حیوان به ناچار برای تامین آن از محیط امن خود خارج، و وارد حیطه‌ای می‌شود که انسان در مرزهایش به کمین نشسته است.
چرا حیوانات وارد حریم انسان می‌شوند؟
گرسنگی و تشنگی را مهم‌ترین عامل ورود حیوانات به حریم انسان‌ها می‌دانند. خشکسالی‌های پی در پی، کمبود طعمه و از بین رفتن زیست‌گاه‌های طبیعی حیوانات، از دیگر عواملی است که حیوان در نبود آن و برای رفع نیازهای خود وارد حاشیه خطرناک مرزهای انسانی می‌شود. دست‌اندازی بشر به طبیعت با شکار بی‌رویه و ساخت‌وساز و تصرف جنگل‌ها و مراتع، باعث کوچکتر شدن زیستگاه حیوانات شده است و چرخه حیاتی آن‌ها را برهم زده است. در نتیجه، حیوان برای ارتزاق راهی جز راهی شدن به سوی آبادی‌ها نمی‌یابد. چنان سفرهایی البته بی‌خطر نیست و می‌تواند به مرگ حیوان منجر شود. برخی از این حیوانات پناه‌جو در عین نیاز به آب و إذا، به دام شکارچیان سودجو هم می‌افتند و برای گوشت و پوستشان شکار می‌شوند. این عمل هرچند بارها با انتقاد حامیان حیوانات و مراجع حفاظتی محیط‌زیست مواجه شده است، اما بحران معیشتی سال‌های اخیر باعث شده است تا وجه اخلاقی کشتن حیوان تشنه و گرسنه، کمرنگ‌تر از همیشه شود. حیواناتی که زمانی به راحتی در زیستگاه خود زندگی می‌کردند، به سبب زمین‌خواری و کوه‌خواری و اشغالگری‌هایی از این دست، ورودشان به حواشی آبادی‌های انسانی افزایشی چشمگیر داشته است.
بحران خشکسالی و وقوع خشک‌ترین تابستان نیم‌قرن اخیر ایران، گلوی حیوانات را بیش از پیش فشرده و آن‌ها را وادار به نزدیک شدن به محدوده شهرها و روستاها کرده است. تنها در اصفهان نزدیک به ۱۶ هزار راس آهو به دلیل نبود علوفه و خشک شدن چشمه‌ها، به ناچار قلمرو خود را ترک، و به سمت آبادی‌ها کوچ کرده‌اند. در چنین شرایطی، بسیاری سازمان محیط‌زیست را مسئول نجات حیوانات می‌دانند، زیرا معتقدند که آن نهاد می‌تواند با تامین آب و علوفه این موجودات، از کوچ و تلف شدن آن‌ها جلوگیری کند. اما آن درخوایت و آرزو با کمبود بودجه سازمان محیط‌زیست برای خرید علوفه و آب مورد نیاز حیوانات، از بین می‌رود تا در نهایت جانوران آب و غذای خود را در مزارع و سکونت‌گاه‌های انسانی بجویند.
ادامه مطلب...
🖌 هادی کی‌کاووسی
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment