تلاش کردها برای زنده نگه داشتن فرهنگ ایرانی پیش از فردوسی بزرگ:پیش از فردوسی اندیشمندی کُرد به نام حکیم مِیسَری در سالهای ۳۶۷ تا ۳۷۰ هجری کتاب عربی «المنصوری بالطب الرازی» تالیف زکریای رازی را تحت عنوان «دانشنامه میسری» به فارسی برمی‌گرداند. این اثر به حمایت امیر ناصرالدین حسنویه (حکمران سلسله‌ی حسنویه کُرد از پیشگامان ایران گرایی) که حکمران غرب ایران بود، ترجمه شده است.
نویسنده دربارهٔ دلیل نوشتن کتاب به پارسی آورده‌است:چو بر پیوستنش بر، دل نهادم
فراوان رای‌ها بر دل گشادم
که چون گویمش من، تا دیر ماند
وُ هر کس دانشِ او را بداند
بگویم تازی ار نه پارسی نغز
ز هر در، من بگویم مایه و مغز
و پس گفتم زمین ماست ایران
که بیش از مردمانش پارسی دان
وگر تازی کنم نیکو نباشد
که هر کس را ازو نیرو نباشد
دری گویمش تا هر کس بداند
و هر کس بر زبانش بر براند
بن مایه: کُردها پرچمداران ادب فارسی در ایران و میانرودان نوشته آقای محمد علی سلطانی.
@PN_KFP
