تقی پورنامداریان (۱۳۱۹–۱۴۰۲) ادیب، پژوهشگر برجسته ادبیات فارسی و استاد دانشگاه تهران بود که بخش مهمی از عمر علمی خود را به مطالعه شعر عرفانی و اندیشه‌های عارفان ایرانی اختصاص داد. او از چهره‌های شاخص عرفان‌پژوهی و نقد ادبی در ایران معاصر به شمار می‌رود و پژوهش‌هایش درباره مولانا، حافظ و زبان نمادین متون عرفانی جایگاه ویژه‌ای در مطالعات ادبی دارد. از آثار شناخته‌شده او می‌توان به «رمز و داستان‌های رمزی در ادب فارسی»، «دیداری با سیمرغ» و «گمشده لب دریا» اشاره کرد. پورنامداریان با رویکردی دقیق و روشمند، به بررسی لایه‌های معنایی، نمادها و ساختارهای فکری شعر و نثر عرفانی می‌پرداخت و در تربیت پژوهشگران ادبیات فارسی نیز نقش مؤثری داشت.

@sahandiranmehr