🖋 بعضی افراد، سراسر زندگی را جنگی کین‌خواهانه می‌بینند که باید در آن پیروز شد؛ گروهی غرق در نومیدی، تنها رؤیای صلح، رهایی و آزادی از رنج را در سر می‌پرورانند؛ برخی زندگی‌شان را فدای موفقیت، ثروت، قدرت یا حقیقت می‌کنند؛ برخی دیگر، در پی تعالی خویشند و در علتی یا موجودی دیگر -معشوق یا ذات الهی- غوطه‌ور می‌شوند؛ دیگرانی هم هستند که معنای زندگی را در خدمت به دیگران، در خودشکوفایی یا در آفرینش می‌بینند.
نیچه گفته است ما نیازمند هنریم تا حقیقت هلاکمان نکند. با این حال، من آفرینش را برترین مسیر می‌دانم و همۀ زندگی‌ام، همۀ تجربیاتم، همۀ تصوراتم را به سوی کومه‌ای درونی و پرجوش و خروش معطوف ساخته‌ام و می‌کوشم هر چند گاه یک بار، به این تودۀ مرکب، شکل دهم و چیزی نو و زیبا بیافرینم.

📚 بخشی از داستان «مامان و معنی زندگی»، نوشتۀ اروین یالوم 📚

@philosophycafe