ایران یک کشور جهان سوم هست و خیلی ها هنوز متوجه نقش تحصیلات تکمیلی نمیشن و تعجبی هم نداره چون خود من هم که از شاخه هنرستان وارد ارشد شدم همیشه با اساتید بحث و جدل داشتم. بعد از اینکه ارشدم تموم شد چون با همه تلاشم کار کردم اثرش را دیدم و این اثر در ذهنیت من بود. مشکل در فهم رابطه علت و معلول است. همه با دیدن جایگاه دکترا ذهشنشون به سمت موفقیت و پول میره در حالی که پول و موفقیت معلول مدرک دکترا نیست معلول یک ذهن قوی هست که حاصل سالهای دشوار تحصیلات تکمیلی هست. چطور ما می توانیم ادعا کنیم که مدرک مجلسی ها واقعی است وقتی شخص رییس جمهور با مدرک دکترا حدود 10 الی 15 لغت را اشتباه تلفظ میکنن؟ چرا تسلط حتی نسبی به زبان انگلیسی ندارن؟ چرا از شرکت هایی مثل ناسا و اینتل و اپل و سامسونگ و ... مثال نزنیم که شاید دربونشون هم دکتر باشه. اینطور که من متوجه شدم شرکت مورد مثال شرکت نگهداری خطوط راه آهن هست که اصلا نیاز به علم وسیع و دکتر نداره اصلا نیاز به دیپلم هم نداره.بله شاید سرنوشت اکثر دکترهای ایران خارج از کشور باشه ولی نمیشه افراد را برای این مسیر منع کرد چراکه مریم میرزاخانی هم حداقل تا ارشد در همین سیستم آموزش دید.